Wake up and smell... the "roses"

"Ωραία"... Χαμός αυτές τις μέρες ε; Τι να πεις. Φωτιές παντού. Δάση, σπίτια, άνθρωποι και ζώα καμμένα... "Κρανίου τόπος". Τετρημένη ατάκα αλλά έτσι είναι. Χωρίς υπερβολές.

Και φυσικά ο Έλληνας προτιμά να θρέφεται από τη φρίκη της τηλεόρασης, να υιοθετεί όποια μπαρουφολογία αναφερθεί στα media και το μόνο που κάνει για να μπορέσει να εφησυχάσει τη συνείδησή του είναι να πάει μία βολτούλα από το Σύνταγμα (καθότι είναι και κοντά, που να τραβιόμαστε πιο πέρα τώρα...) και να κάνει μία πορεία η οποία βέβαια μόνο για το περιβάλλον δεν καταλήγει να είναι. 'Ετσι έγινε και με την Πάρνηθα... Όλες οι υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας δεν μας πείραξε που καίγονταν αλλά για την Πάρνηθα, που είναι δίπλα στην Αθήνα, ο κόσμος κινητοποιήθηκε. Αν και πολύ αμφιβάλλω για το πόσοι από αυτούς δεν το έκαναν ακολουθόντας απλώς κάποιο trend.

Don't get me wrong, δεν είμαι ενάντιον των κινητοποιήσεων όσον αφορά το περιβάλλον, αλλά ρε γαμώτο έχω βαρεθεί τον "ωχαδερφισμό" και την εύκολη πλύση εγκεφάλου του νεοέλληνα όπου τρέχει σε μία πορεία για το περιβάλλον και ΟΛΗ η υπόλοιπη ζωή του είναι ΤΡΑΓΙΚΑ αντι-οικολογική. Πόσοι ξέρουν την έννοια της ανακύκλωσης; Πόσοι κάνουν οικονομία σε ρεύμα και δεν καίνε ασύστολα κλιματιστικά, καλοριφέρ, φώτα κτλ κτλ; Πόσοι δεν είναι γαϊδούρια ώστε να θεωρούν τους δρόμους και τα πεζοδρόμια μεγάλα τασάκια; Πόσοι δεν πέρνουν το αμαξάκι τους για οποιαδήποτε μεταφορά τους; Και για τα πιο πρόσφατα, αναρωτιέμαι πόσοι βοήθησαν αυτές τις ημέρες ουσιαστικά και όχι από την πολυθρόνα του σπιτιού τους;

Και τελικά, πόσοι βοηθούν καθημερινά με τον τρόπο και τη στάση ζωής τους απέναντι στο περιβάλλον; Υπάρχει η κλασική απάντηση ότι το κράτος δεν μας ενημερώνει ή ότι δεν μας παρέχει ευκολίες π.χ. σε συγκοινωνία ή σε κάδους ανακύκλωσης. Αλλά τελευταία έχουν γίνει πολλά βήματα σε σχέση με παλιότερα και στην τελική όλα μα ΟΛΑ αυτά είναι δικαιολογίες! Ο καθένας μας μπορεί να βοηθήσει με ΑΠΕΙΡΟΥΣ τρόπους αλλά βλέπετε το βώλεμα δεν μας το επιτρέπει.

Αίσχος λοιπόν όχι μόνο σε αυτούς που έβαλαν τις φωτιές, ή στον κρατικό μηχανισμό που έχει σαφείς ελλείψεις αλλά και στον κάθε ένα Ελληνάρα που βρίσκει απείρως ευκολότερο να ρίχνει τις ευθύνες αλλού από το να κάνει μία στροφή προς τα μέσα και να αναρωτηθεί για τον ίδιο και τις επιλογές του...

Μπάρκο

- "Μπαμπά θα φύγεις πάλι;"

- "Ναί αγάπη μου."

- "Γιατί;"

- "Τι γιατί; Πρέπει να φύγω καρδούλα μου. Νομίζεις ότι κι εγώ θέλω; Δεν θέλω αλλά πρέπει. Πρέπει που να πάρει... "

- "Μα μπαμπά..."

- "Σςςςςςς. Έλα τώρα εδώ να βάλουμε στο πικάπ το δίσκο με τα σπανιόλικα, που έφερα από την Αργεντινή και σ'αρέσει."

Είναι περίεργο να είσαι παιδί ναυτικού...

Η ιστορία μου αρχίζει μέσα σ'ένα πλοίο. Εκεί που όντας ήδη η μητέρα μου σε μπάρκο για 2-3 μήνες, βγήκε στο λιμάνι ο άνθρωπος που έμελλε να γίνει νονός μου και της βρήκε ένα τεστ εγκυμοσύνης. Στο επόμενο μπάρκο έμαθα και να περπατάω. Μέσα στο πλοίο. Μερικά χρόνια αργότερα, μέλη του πληρώματος, κάνοντας χάζι, μάθαιναν σε ένα παιδάκι 9 χρονών να παίζει τάβλι στην τραπεζαρία. Πήγα σε διάφορα μέρη. Μερικά τα θυμάμαι ακόμα. Πολλά από αυτά όχι. Έχω μόνο παλιές φωτογραφίες που μαρτυρούν την ύπαρξή μου εκεί. Είδα δελφίνια να παίζουν με το πλοίο, τεράστιες χελώνες να κάθονται κάτω από τις λάμπες όταν βρισκόμασταν στη ράδα για να ζεσταθούν, τους ναυτικούς να πιάνουν τεράστια και περίεργα ψάρια που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου και μία όρκα να παίζει με τα κύματα. Είδα καινούργιους τόπους και ανθρώπους διαφορετικούς αλλά και πως είναι η ζωή υπό περιορισμό.

Πώς είναι το "μέσα" εν πλώ σε γκαζάδικο 300.000 τόνων; Βαρετό αλλά και επικίνδυνο ταυτόχρονα. Τρικυμίες, πιθανές βλάβες στις μηχανές μεσοπέλαγα, αρρώστειες, θάνατοι... Ο νονός μου άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα μπάρκο. Η νονά μου κοιμόταν δίπλα του. 4 μέρες έκαναν να πιάσουν στεριά...

Πώς είναι το "να πιάνεις λιμάνι" σε γκαζάδικο 300.000 τόνων; Δουλειά. Πολύ δουλειά. Η ατάκα "ήρθαν τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα" ανοίκει στη σφαίρα της φαντασίας ή έστω στο χώρο του πολεμικού ναυτικού. Γιατί στο χώρο του εμπορικού ναυτικού τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά.

Πώς είναι οι βάρδυες; Πώς είναι τα προβλήματα; Πώς είναι οι γιορτές;... Πόσα μπάρκα ναυτικών δεν πέφτουν Χριστούγεννα ΕΝ ΠΛΩ, με τα μέλη του πληρώματος να βρίσκονται στην σειρά έξω από την καμπίνα του μαρκόνι για να μιλήσουν με τα σπίτια τους; Το ΡΑΔΙΟ ΑΘΗΝΑ ήταν η πιο οικονομική λύση κάποτε αλλά και η πιο αξιόπιστη. Τώρα πια δεν υπάρχει ούτε αυτό και η επικοινωνία είναι απείρως δυσκολότερη.

Πώς είναι η ζωή και οι αντοχές αυτής που μένει πίσω; Πώς είναι η αίσθηση του να σου λείπει κάποιος και να μην μπορείς να τον δείς ή έστω να τον πάρεις στο τηλέφωνο και να ακούσεις τη φωνή του; Να έχει να αντιμετωπίσει ο καθένας μόνος του τα προβλήματα που προκύπτουν. Εκείνος στη θάλασσα κι εκείνη στη στεριά;

Πώς είναι η ζωή των παιδιών; Μία τεράστια αίσθηση του ότι δεν έχεις χορτάσει κάποιον... Όχι, δεν υπάρχει αίσθηση εγκατάλειψης ή κάτι τέτοιο. Απλά μονίμως ο άλλος σου λείπει. Και όταν γυρίζει; Είναι σα να βρέθηκε το κομματάκι που έλειπε για να ολοκληρωθεί το παζλ. Ακούς τις πιο φανταστικές ιστορίες. Λες όσα σου έχουν συμβεί στο μεσοδιάστημα μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις ότι τα ξέρει ήδη (δάκτυλος του "άλλου μισού"). Κάνετε συνέχεια πράγματα μαζί, αφού ο άλλος είναι available 24/7. Κόβει τις χοντρές μαλακίες ο μεγαλύτερός σου αδερφός, καθώς το "θα το πω στο μπαμπά" φέρνει critical στο roll 100% (+evil grin+).

Πώς είναι να λείπουν και οι δύο; Μμμμ.... Όταν ξεπερνάνε τους 3-4 μήνες τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Τώρα που έχουν φτάσει τους 6... Δε λέω ωραίο είναι να ζεις μόνος σου, αλλά θα προτιμούσα να είχα τη δυνατότητα έστω να τους τηλεφωνώ όποτε μου τη βαρέσει. Ή έστω όταν καταφέρνουμε να μιλήσουμε να ακούω ατάκες του στυλ "πήγα στη λαϊκή και πήρα Χ κολοκυθάκια" από το "έγινε πειρατεία χθές τη νύχτα αλλά μπήκαν μόνο στα αμπάρια οπότε μην ανησυχείς, είμαστε μία χαρά"...

Here's to looking at you "kids":

Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,

δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.

Είναι παράξενα της Ιντιας τα φανάρια

και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε, με το πρώτο.

Περ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,

χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.

Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια

που σού 'πανε μια κούφιαν ώρα στην Αθήνα.