Σκυλίσια ζωή ;-)

Γειά σας! Με λένε Λητώ και το καλοκαίρι γίνομαι 10 χρονών.

Της αρέσει:
- Να τρώει. Τρώει τα πάντα εκτός από φαγητό που έχει πολύ ξύδι (ε δικαιούται κι αυτή μία παραξενιά βρε παιδί μου).

- Να κάνει βόλτες. Σε περίπτωση που βαριέμαι - κάτι που συμβαίνει συχνά- πάει και φέρνει το λουρί της και το αφήνει στα πόδια μου. Τις περισσότερες φορές "πιάνει" το κόλπο...

- Να κάθεται και να την χαϊδεύουν με τις ώρες.

- Να γαυγίζει στα περιστέρια και τις γάτες. Εννίοτε τα κυνηγάει κιόλας.

- Να πηδάει πάνω σε οποιονδήποτε περνάει την πόρτα του σπιτιού για να παίξουν (βέβαια, αν ο άλλος θέλει απλά να τη χαϊδολογήσει ακόμα καλύτερα).

- Να παίζει ποδόσφαιρο. Είναι εκπληκτική τερματοφύλακας.

- Να κάνει μπάνιο στη θάλασσα.

- Να της πετάνε μπαλάκια και να τρέχει να τα φέρει πίσω.

- Να κοιμάται. Τελευταία την ξυπνάει το ροχαλητό της.

- Να την κουρεύουν.

- Να καταστρέφει τα λουλούδια όταν βαριέται.

Δεν της αρέσει:
- Να την ενοχλούν την ώρα που τρώει.

- Να της κάνουν εμβόλια. Παρ'όλα αυτά κάθοται και τα υπομένει ήσυχη.

- Να την κάνουν μπάνιο. Όποτε ακούει τη λέξη "μπάνιο" κάνει πως δεν καταλαβαίνει τι της λένε. Εκτός αν είμαστε στην εξοχή, όπου εκεί εννοούμε τη θάλασσα.

- Να της παίρνουν τα κόκκαλα. Στην εξοχή δεν έχει τέτοια προβλήματα καθώς πάει και τα θάβει.

Ανταποκρίνεται στα εξής:
- Φαϊ

- Λήτ

- Λίτουξ-μπότοξ

- Λητουκάκο

- Λάααααακη (αυτό την εκνευρίζει :P)

- Πάμε βόλτα;

- Πού είναι το μπαλάκι σου;

Έχει αφήσει πίσω της 3 φουρνιές από Λητάκια:

Νυχτερινές διαδρομές

W: - Τι λές τελικά; Θα πάμε; Ο καιρός είναι περίεργος.

E: - Ξέρω 'γω; 'Οντως είναι περίεργος. Ίσως βρέξει...

W: - Ε, τότε ας πάρουμε και μία ομπρέλα μαζί. Είναι ταλαιπωρία λες; Μήπως να το αφήσουμε;
E: - Πάμε πάααααααααμε! (+hip hip hurraaaaaaay!+)

Εντάξει... ίσως έπρεπε να τα έχω αφήσει λίγο πίσω αυτά πιά, αλλά η ιδέα ήταν πολύ δελεαστική. Βόλτα το βραδάκυ στο Λυκαβητό με μουσική υπόκρουση από Placebo. Not bad... not bad... Εδώ τους παραδέχεται ο υπέρτατος Bowie, εγώ θα τους σνομπάρω; Άσε που δεν έχω ξαναπάει να κάτσω στα θρυλικά "βραχάκια" του Λυκαβητού όπου όλοι οι τζαμπατζήδες σκαρφαλώνουν γενιές και γενιές για να απολαύσουν τους διάφορους τραγουδοποιούς (μέσα στο συναυλιακό χώρο έχω πάει ντε... ;-) )

Η διαδρομή μέχρι εκεί είχε αρκετή πλάκα. Όλα ξεκίνησαν από τον ταξιτζή που με πήγε μέχρι την Ακαδημίας ο οποίος πρέπει να ήταν πολύ καλή και αγαθή ψυχή... NOT. Είχε μέσα μία κυριούλα από αυτές που δουλεύουν στα κέντρα των ραδιοταξί και την πήγαινε να κάνει τη βάρδιά της. Με το που κατεβαίνει η κυρία, γυρνάει και μου λέει "Ξέρεις ε; Είναι από αυτές που μας κλείνουν τα ραντεβού αλλά εγω της πήρα λεφτά. Και η μάνα μου να έμπαινε μέσα κοπελιά, θα πλήρωνε! Όχι παίζουμε!"

+Παύση με "μουσική" υπόκρουση ενός μπεγλεριού που η κάθε του "χάντρα" ήταν σαν μπαλάκι του πινγκ-πονγκ. Έεεεεετσι φαίνεται ο σωστός ο άντρας.+

"Δίκιο δεν έχω ρε κοπελιά; Φιλόπτωχο ταμείο είναι το ταξί;" Right... Τι να πεις; "Ακαδημίας και Ιπποκράτους πηγαίνω..." Ήταν το καλύτερο που μπορούσα να βρω για να αποφύγω περαιτέρω συζητήσεις. Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά ήταν και μεγαλόσωμος και δεν ήθελα να τον εκνευρίσω.

Φτάνω. Βρίσκω τη W. να με περιμένει και παίρνουμε ένα δεύτερο ταξί να μας ανεβάσει μέχρι το συναυλιακό χώρο. Δεν είμαστε για να σκαρφαλώνουμε σαν τα κατσίκια όλη αυτή την ανηφόρα... (φουφ... ίδρωσα και μόνο στη σκέψη). Υπολογίσαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο καθότι οι πρόποδες του Λυκαβητού είχαν κλειστεί με μία περίτεχνη κίτρινη κορδελίτσα και μπλε ανθρωπάκια φύλαγαν σκοπιά για να μην περνάνε τα αμάξια.

"Πάτε να δείτε το Χατζηγιάννη ε; Καλή διασκέδαση!" μας λέει όλο χαρά ο κυριούλης. "Κρίμα και μου είχε φανεί πιο συμπαθής από τον προηγούμενο...", σκέφτομαι και καταπνίγω την επιθυμία μου να φτύσω από αηδία.

Κοιτάμε προς τα πάνω... Πολύ ανηφόρα... Κούτσα κούτσα φτάσαμε βέβαια, με τον ιδρώτα να ρέει άφθονος στο μέτωπό μου. Όχι μη νομίζετε ότι έχει να κάνει με θέμα αντοχής. Απλά ήθελα να ψαρώσω τον κόσμο τριγύρω. Αντ'αυτού ψάρωσα εγώ σηκωνοντας το βλέμμα μου και ανακαλύπτωντας πως όλα τα λοφάκια γύρω από το συναυλιακό χώρο ήταν ασφυκτικά γεμάτα κόσμο. Πώς στο καλό σκαρφάλωσαν όλοι εκεί πάνω;;;;; Μιλάμε για κανονική αναρρίχηση, όχι αστεία. Μπράβο στα παιδιά δεν λέω, αλλά εγώ μάλλον δεν είμαι ακόμη έτοιμη για το συγκεκριμένο extreme sport. Συμβιβάστηκα λοιπόν με μία μπυρίτσα και τη θέα της Αθήνας από ψηλά, απολαμβάνοντας τη μουσική.

Χάρηκα δε ιδιαίτερα όταν είδα τον κόσμο να βγαίνει μετά το τέλος της συναυλίας και να μην είναι καλυμένα τα μούτρα τους με eye-liners και να έχουν βαμμένα μαύρα νυχάκια. Μη γελάτε. Όταν είχα δει τους Placebo στην Αγγλία (κανονικά, όχι σε βραχάκια) ήταν όλο το κοινό καρμπόν! Ίσως να μην έχει φτάσει το συγκεκριμένο trend ακόμα εδώ. Πάλι καλά...

Αφού ακούσαμε τη μουσικούλα μας, ήπιαμε τη μπυρίτσα μας, τα είπαμε, γελάσαμε, φάγαμε και καλαμποκάκι ψητό, αρχίσαμε την κάθοδο προς τον πολιτισμό και ακόμα μία κούρσα με ταξί για την επιστροφή στο σπίτι και στην αγκαλιά του Μορφέα. Όμορφες οι γειτονιές της Αθήνας τη νύχτα και ο "περίπατος" από το Λυκαβητό μέχρι τη Β.Σοφίας, χορταστικός.

Ευτυχώς που ο ταρίφας nο3 δεν μίλαγε καθόλου. Είχε βάλει και όμορφη μουσικούλα. Μιά χαρά... Λα λα λα...

Bang bang!

Somebody shoot him please! For the love of God!

Δηλαδή μένεις κάγκελο ώρες ώρες με το μεγαλείο της ηλιθιότητας που μπορεί να κρύβει κάποιος μέσα του...

It's a Beautiful Day

Σήμερα σηκώθηκα με ένα φοβερό πονοκέφαλο. Εκτός αυτού, ως γνήσια groupie του Μορφέα, όταν χτύπησε το ξυπνητήρι το πρωί το έκλεισα και το έβαλα να χτυπήσει ξανά 10 λεπτά αργότερα... Ναί αμέ. Πώς το θές; Τυλιχτό ή στο χέρι; Οι προθέσεις μου ήταν ειλικρινείς, το ορκίζομαι, αλλά σημείωσα μία ώρα "ότι-να'ναι" με αποτέλεσμα να λαγοκοιμάμαι και να σκέφτομαι κάπου στο background του μυαλού μου (του ποιού;;;;) "Δεν θα έπρεπε να έχουν περάσει ήδη τα 10 λεπτά;" Που να ξεχωρίσεις ώρες και λεπτά μέσα στη νύστα σου... Όχι πείτε μου δηλαδή. Γκρουντ!

"Who cares?" Εγώ το ρολογάκι μου το έχω φτιάξει και θα με ξυπνήσει όταν πρέπει. Έχω πίστη...

Μία ώρα αργότερα πετάγομαι από το κρεβάτι... Μη με ρωτήσετε γιατί, δεν ξέρω. Ίσως περίμενα ότι θα με παρακολουθούσε κανένας προϊστάμενος και προσπαθουσα να δείξω ειλικρινές ξάφνιασμα. Τρόμαξα και την καημένη τη Λητούλα η οποία έριξε κι ένα γαύγισμα νομίζοντας ότι κάποιος μπήκε στο σπίτι να της πάρει το φαϊ. Γιατί κατά τ'άλλα δεν έχει πρόβλημα.

Βρίζοντας την τύχη -και την ηλιθιότητά μου επίσης- σηκώθηκα να ετοιμαστώ και να κάνω τα 45 χιλιόμετρα μέχρι τη δουλειά με το αμάξι, αφού πλέον το πούλμαν του κέντρου μου φώναζε από μακρυά "eat my dust you n00b". Σκατά. Δεν είναι μόνο τα 45 χιλιόμετρα, είναι και οι στροφές της παραλλιακής και είναι που δεν θα μπορέσω να κοιμηθώ μέχρι να φτάσω εκεί. Θεωρητικά δηλαδή θα μπορούσα, αλλά αυτή τη στιγμή αντί να είμαι εδώ και να ξεσπάω υγειώς στο blog θα βρισκόμουν στα ΕΚΤΑΚΤΑ της Βούλας, έχοντας πάρει παραμάζωμα και κανέναν άμοιρο και ανυποψίαστο αστό.

Μέχρι να φτάσω στο Καβούρι η διάθεσή μου δεν είχε αλλάξει στο ελάχιστο. Τρελή μιζέρια. Είχα βάλει και Judas Priest να τα χώνουν. Καλή φάση δε λέω. Με το που βγαίνω όμως στα Λιμανάκια και απλώνεται μπροστά μου το απέραντο γαλάζιο, ακούω ένα "γκλανγκ" στον εγκέφαλό μου και όλα αυτομάτως αλλάζουν. Βγάζω και το CD με τους Judas Priest και βάζω Porcupine Tree.

Απέραντο γαλάζιο... Τι λέμε τώωωωωρα. Κόντεψα να φύγω και σε μιά στροφή γιατί κοίταγα τη θάλασσα αλλά ok, το έσωσα (πλακίτσα). Όσες μα όσες φορές και να κάνω αυτή τη διαδρομή, θα τη λατρεύω πάντα και θα μου φτιάχνει τη διάθεση πάντα. Vive Cuervo!!! (άσχετο αλλά μ'αρέσει!)

I got wiring loose inside my head
I got books that I never ever read
I got secrets in my garden shed
I got a scar where all my urges bled
I got people underneath my bed
I got a place where all my dreams are dead
Swim with me into your blackest eyes

Τουρουρουρουρου...

Deja Vu?

Ότι ο κινηματογράφος τελευταία πάσχει από φρέσκιες ιδέες για σενάρια, είναι φανερό. Τα studios του Hollywood έχουν ξεθάψει όλους τους υπερ-ήρωες από Marvel και DC, σχεδόν ότι κόμικ έχει γραφτεί μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη και τα remakes πέφτουν βροχή. Αυτό που έχει μεγαλύτερη πλάκα όμως είναι που τελευταία βλέπουμε να βγαίνουν συνέχεια ταινίες σε δύο βασικά settings. Δεν το έχετε παρατηρήσει κι εσείς; Δεν μπορεί... Για να σας βοηθήσω λιγάκι.

Setting 1:

Έχουμε ένα πλήρωμα σε Χ (Χ = πλοίο, υποβρύχιο, διαστημόπλοιο) που προσπαθεί να σώσει το Ψ (Ψ = τομάρι τους, πλανήτη, περιβάλλον, Αμερική). Για περισσότερο suspense, ρίχνουμε και λίγο Ω (Ω = love story, κακοί και μοχθηροί αντίπαλοι που θέτουν εμπόδια στους "σωτήρες").

Setting 2:

Έχουμε το Α (Α = ζευγάρι, παρέα φοιτητών/συναδέλφων) και τρέχουν να γλυτώσουν το τομάρι τους από τον μανιακό δολοφόνο με το Β (Β= πριόνι, αλυσοπρίονο, τσεκούρι, σπαθί, shuriken, "οτι-να-'ναι").

Εάν διαβάσω και πάλι ανάλογη υπόθεση σε ταινία που είναι να βγει στους κινηματογράφους θα φάω τις κοτσίδες μου (ok ok, δεν έχω σε αυτή τη φάση αλλά το παλεύω). Έλεος βρε παιδί μου δηλαδή. Ωχού....

It's Oh So Quiet....

This is the sunset at the North Pole with the Moon at its closest point. (a.k.a. Planet Eledrin... ;-) )

Καγκουρό...

Καλό μήνα μέσα σε οικολογικό πνεύμα (όπως πάντα ;-) )