Είδατε χθες το ρεπορτάζ χωρίς σύνορα; Νομίζω ότι παρουσιάζει μία κατάσταση που λίγο πολύ όλοι περνάμε. Ναι, τα 700 και τα 1000 ευρώ το μήνα δεν είναι κάποιος φανταστικός αριθμός αλλά μία πραγματικότητα που βιώνουμε σχεδόν όλοι οι νέοι σήμερα. Νέοι που έχουμε "φάει" τη ζωή μας σε θρανία, έδρανα, μεταπτυχιακά και γλώσσες και που καθώς βγαίνουμε πια στην αγορά εργασίας τρώμε ένα τόσο δυνατό και απότομο χαστούκι που δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε.
Και η ερωτησή μου είναι η εξής: Τι μπορούμε να κάνουμε;;;;;
Ώριμα όμως και με κάποιο μελλοντικό αποτέλεσμα. Γιατί, κύριοι της "γενιάς του Πολυτεχνείου" πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι πλέον οι καιροί έχουν αλλάξει και ότι αυτή η καραμέλα του "αν θεωρώ κάτι στραβό η αντίδρασή μου γι'αυτό είναι να πάω να κλείσω 3-4 δρόμους στο κέντρο με κάποια πορεία" εκτός του ότι έχει κουράσει, δεν βγάζει και πουθενά. Όχι, δεν είμαι ενάντια σε κάποια πορεία διαμαρτυρίας αλλά όταν γίνονται σχεδόν 2-3 ανά ημέρα, κάπου χάνεται η αξία και ο αντίκτυπος που θα θέλαμε να είχαν. Όταν κατεβαίνουμε στην Ελλάδα και κλείνουμε δρόμους για το ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ καταντάμε να γινόμαστε γραφικοί. Το είπε και το παλικάρι χθες στην εκπομπή και χάρηκα που είδα ανθρώπους που θέλουν μεν να είναι μάχιμοι και να διεκδικούν πράγματα αλλά χωρίς να χρησιμοποιούν τη διεκδίκηση ως δικαιολογία για να λουφάζουν, να μην δουλεύουν, να μην παράγουν και να θέλουν μόνο να πάρουν χωρίς να θέλουν να προσφέρουν.
Ναι το κράτος μας φτύνει κατάμουτρα και μας χλευάζει αλλά η δική μας η απάντηση ποιά είναι; Το ουσιαστικό μας αίτημα ποιό είναι; Να συμπλεύσουμε με συνδικαλιστές του κώλου που θέλουν τη βολή τους (βλέπε περιπτώσεις ΜΕΤΡΟ, ερευνητές στο ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε., καθηγητές Πανεπιστημίων κτλ κτλ κτλ); Να θεωρούμε ότι είναι φυσιολογικό να μην αξιολογούνται κάποιοι; Να θεωρούμε φυσιολογικό να είναι κάποιος ΜΟΝΙΜΟΣ υπάλληλος δημοσίου; Δηλαδή ό,τι και να κάνει ή όπως και να φέρεται ή ό,τι και να (μην) παράγει, αυτός να έχει εξασφαλισμένη τη θεσούλα του; Ή από την άλλη να θεωρούμε φυσιολογικό να δουλεύουμε 10-12 ώρες την ημέρα για 700/1000 ευρώ; Να μας εκμεταλλεύεται ο κάθε εργοδότης και εμείς να λέμε και ευχαριστώ; Προσωπικά δεν θέλω ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Έχουμε φτάσει στα άκρα και στις δύο περιπτώσεις. Και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα. Στον μεν πρώτο μας ξεζουμίζουν -στην κυριολεξία- και μας δίνουν ψίχουλα, στο δεύτερο καθόμαστε σαν αγάδες και πληρωνόμαστε χωρίς να παράγουμε. Τι στο καλό γίνεται επιτέλους και δεν μπορεί να βρεθεί μία μέση οδός; Γιατί θέλω να δουλέψω, θέλω να παράξω, θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω αλλά πώς...;
Και το χειρότερο όλων είναι ότι σπουδάζουμε, μορφωνόμαστε, "ανοίγουμε" το μυαλό μας και το "όνειρό" μας είναι μία βολεμένη θέση στο δημόσιο!! Τι σημαίνει αυτό; Μία θέση όπου ο μισθός θα μας έρχεται στο πιάτο κι εμείς δεν θα χρειάζεται να κουνίσουμε το δαχτυλάκι μας. Πώς γίνεται κάποιος που είναι στα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής του να επιζητεί μία δουλειά όπου θα φυτοζωεί, δεν θα παράγει και θα θεωρεί υποχρέωση του κράτους να τον πληρώνει; Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με τόσο μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων! 1.000.000 δημόσιοι υπάλληλοι για 10.000.000 πληθυσμό... Τραγικό;;; Και όμως αληθινό. Και επειδή η πλειοψηφία αυτών ΔΕΝ παράγει, καλούμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι να αναπληρώσουμε το κενό.
Η "πλύση" εγκεφάλου όμως ξεκινάει από ένα χώρο που ουσιαστικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Το Πανεπιστήμιο. Και έτσι βγαίνουμε μετά στον "έξω κόσμο" με ένα κεφάλι γεμάτο ηλίθιες ιδέες και με μία νοοτροπία του στυλ: "Τώρα μου χρωστάτε. Και τίποτα να μην κάνω, μου χρωστάτε." Και μου κάνει τραγική εντύπωση που παιδιά θεωρητικά σκεπτόμενα γίνονται υποχείρια του κάθε καθηγητή ο οποίος στην ουσία τα βάζει μπροστά να κάνουν τη "δουλειά" για αυτόν μέσω των καταλήψεων (όχι σε όλες τις περιπτώσεις αλλά σε αρκετές εξ'αυτών). Και μη μου πείτε, για παράδειγμα, ότι οι φοιτητές δεν θα ήθελαν αξιολόγηση της σχολής και των καθηγητών τους (φυσικά υπό όρους), αλλά προτιμούν την κατάσταση που επικρατεί τώρα όπου οι σχολές έχουν καταντήσει τσιφλίκια των καθηγητών.
Αρχικά λοιπόν ας σκεφτούμε εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε να κάνουμε και μετά ας προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους να το διεκδικίσουμε και να παλέψουμε για αυτό. Τουλάχιστον χαίρομαι που ανακάλυψα πως υπάρχουν άνθρωποι ανάλογα σκεπτόμενοι και που ίσως αν βάλουμε όλοι κάτω τις απόψεις μας, βρεθεί κάποια λύση.
Για όποιον θέλει να ενημερωθεί και να διαβάσει, ας ρίξει μία ματιά στο www.g700.blogspot.com και μιάς και θα είναι εκεί ας το κάνει και bookmark :)
Και η ερωτησή μου είναι η εξής: Τι μπορούμε να κάνουμε;;;;;
Ώριμα όμως και με κάποιο μελλοντικό αποτέλεσμα. Γιατί, κύριοι της "γενιάς του Πολυτεχνείου" πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι πλέον οι καιροί έχουν αλλάξει και ότι αυτή η καραμέλα του "αν θεωρώ κάτι στραβό η αντίδρασή μου γι'αυτό είναι να πάω να κλείσω 3-4 δρόμους στο κέντρο με κάποια πορεία" εκτός του ότι έχει κουράσει, δεν βγάζει και πουθενά. Όχι, δεν είμαι ενάντια σε κάποια πορεία διαμαρτυρίας αλλά όταν γίνονται σχεδόν 2-3 ανά ημέρα, κάπου χάνεται η αξία και ο αντίκτυπος που θα θέλαμε να είχαν. Όταν κατεβαίνουμε στην Ελλάδα και κλείνουμε δρόμους για το ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ καταντάμε να γινόμαστε γραφικοί. Το είπε και το παλικάρι χθες στην εκπομπή και χάρηκα που είδα ανθρώπους που θέλουν μεν να είναι μάχιμοι και να διεκδικούν πράγματα αλλά χωρίς να χρησιμοποιούν τη διεκδίκηση ως δικαιολογία για να λουφάζουν, να μην δουλεύουν, να μην παράγουν και να θέλουν μόνο να πάρουν χωρίς να θέλουν να προσφέρουν.
Ναι το κράτος μας φτύνει κατάμουτρα και μας χλευάζει αλλά η δική μας η απάντηση ποιά είναι; Το ουσιαστικό μας αίτημα ποιό είναι; Να συμπλεύσουμε με συνδικαλιστές του κώλου που θέλουν τη βολή τους (βλέπε περιπτώσεις ΜΕΤΡΟ, ερευνητές στο ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε., καθηγητές Πανεπιστημίων κτλ κτλ κτλ); Να θεωρούμε ότι είναι φυσιολογικό να μην αξιολογούνται κάποιοι; Να θεωρούμε φυσιολογικό να είναι κάποιος ΜΟΝΙΜΟΣ υπάλληλος δημοσίου; Δηλαδή ό,τι και να κάνει ή όπως και να φέρεται ή ό,τι και να (μην) παράγει, αυτός να έχει εξασφαλισμένη τη θεσούλα του; Ή από την άλλη να θεωρούμε φυσιολογικό να δουλεύουμε 10-12 ώρες την ημέρα για 700/1000 ευρώ; Να μας εκμεταλλεύεται ο κάθε εργοδότης και εμείς να λέμε και ευχαριστώ; Προσωπικά δεν θέλω ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Έχουμε φτάσει στα άκρα και στις δύο περιπτώσεις. Και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα. Στον μεν πρώτο μας ξεζουμίζουν -στην κυριολεξία- και μας δίνουν ψίχουλα, στο δεύτερο καθόμαστε σαν αγάδες και πληρωνόμαστε χωρίς να παράγουμε. Τι στο καλό γίνεται επιτέλους και δεν μπορεί να βρεθεί μία μέση οδός; Γιατί θέλω να δουλέψω, θέλω να παράξω, θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω αλλά πώς...;
Και το χειρότερο όλων είναι ότι σπουδάζουμε, μορφωνόμαστε, "ανοίγουμε" το μυαλό μας και το "όνειρό" μας είναι μία βολεμένη θέση στο δημόσιο!! Τι σημαίνει αυτό; Μία θέση όπου ο μισθός θα μας έρχεται στο πιάτο κι εμείς δεν θα χρειάζεται να κουνίσουμε το δαχτυλάκι μας. Πώς γίνεται κάποιος που είναι στα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής του να επιζητεί μία δουλειά όπου θα φυτοζωεί, δεν θα παράγει και θα θεωρεί υποχρέωση του κράτους να τον πληρώνει; Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με τόσο μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων! 1.000.000 δημόσιοι υπάλληλοι για 10.000.000 πληθυσμό... Τραγικό;;; Και όμως αληθινό. Και επειδή η πλειοψηφία αυτών ΔΕΝ παράγει, καλούμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι να αναπληρώσουμε το κενό.
Η "πλύση" εγκεφάλου όμως ξεκινάει από ένα χώρο που ουσιαστικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Το Πανεπιστήμιο. Και έτσι βγαίνουμε μετά στον "έξω κόσμο" με ένα κεφάλι γεμάτο ηλίθιες ιδέες και με μία νοοτροπία του στυλ: "Τώρα μου χρωστάτε. Και τίποτα να μην κάνω, μου χρωστάτε." Και μου κάνει τραγική εντύπωση που παιδιά θεωρητικά σκεπτόμενα γίνονται υποχείρια του κάθε καθηγητή ο οποίος στην ουσία τα βάζει μπροστά να κάνουν τη "δουλειά" για αυτόν μέσω των καταλήψεων (όχι σε όλες τις περιπτώσεις αλλά σε αρκετές εξ'αυτών). Και μη μου πείτε, για παράδειγμα, ότι οι φοιτητές δεν θα ήθελαν αξιολόγηση της σχολής και των καθηγητών τους (φυσικά υπό όρους), αλλά προτιμούν την κατάσταση που επικρατεί τώρα όπου οι σχολές έχουν καταντήσει τσιφλίκια των καθηγητών.
Αρχικά λοιπόν ας σκεφτούμε εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε να κάνουμε και μετά ας προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους να το διεκδικίσουμε και να παλέψουμε για αυτό. Τουλάχιστον χαίρομαι που ανακάλυψα πως υπάρχουν άνθρωποι ανάλογα σκεπτόμενοι και που ίσως αν βάλουμε όλοι κάτω τις απόψεις μας, βρεθεί κάποια λύση.
Για όποιον θέλει να ενημερωθεί και να διαβάσει, ας ρίξει μία ματιά στο www.g700.blogspot.com και μιάς και θα είναι εκεί ας το κάνει και bookmark :)
