Singing In The Rain... NOT!!

Δεν μου αρέσει η βροχή.
Καθόλου.
Γιατί;

Για δύο πολύ απλούς λόγους. Πρώτον γιατί τη συντροφεύει σχεδόν πάντα συννεφιά και μουντίλα. Και δεύτερον, γιατί ζώντας στην Ελλάδα "βροχή = δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις στους δρόμους γιατί έχουν βουλώσει λούκια και φρεάτια και χρειάζεσαι βάρκα για να διασχίσεις το δρόμο, συν του ότι οτιδήποτε μηχανοκίνητο κάνει -με κάποιο ανεξήγητο έως μαγικό τρόπο- τη διπλάσια ώρα για να φτάσει στον προορισμό του."

Ξέρω ξέρω, πολλοί θα πείτε ότι σας αρέσει αυτή η μουντίλα και σας βάζει σε μία κάπως διαφορετική διάθεση. Μελαγχολική, μοναχική, σπιτική, ιδιαίτερη. Κι εγώ τα ίδια έλεγα μέχρι που έμεινα στην Αγγλία και την έφαγα στη μάπα 24/7. Trust me... we can't take it! Σε μικρές δόσεις είναι καλά, αλλά μετά τους πρώτους 5-6 μήνες μίας συνεχόμενης τέτοιας κατάστασης, δεν υπάρχει γυρισμός. Ήλιος και πάλι ήλιος!!

Ήλιος... Μμμμμ... Βροχή με ήλιο θα ήταν ένας πολύ καλός συνδιασμός. Τουλάχιστον θα πλατσουρίζαμε στις λακούβες με στυλ και θα είχαμε φόντο ένα ουράνιο τόξο. Η διπλάσια ώρα μετακίνησης θα περνούσε πιο ευχάριστα και γενικώς θα είχαμε μία πιο ανάλαφρη διάθεση. Πόσο συχνά συμβαίνει όμως; Καθόλου συχνά...

Επιπλέον, είναι τέλη Μάιου. Σε λίγες μέρες μπάινει ο Ιούνιος. Έχω ήδη κάνει δύο μπάνια και εδώ και μία εβδομάδα βρέχει περισσότερο απ'όσο έβρεχε το Φεβρουάριο... Is there something wrong with this picture or is it just me? Τι θα γίνει επιτέλους;;;;;;;;;

Ποιός είμαι;;;;

Όσοι πήγαιναν σχολείο τη δεκαετία '80/'90 να σηκώσουν το χέρι!

Θυμάστε τα λευκώματα που κυκλοφορούσαν συνέχεια και τις απίθανες ερωτήσεις που βρίσκαμε μέσα; Φυσικά, επειδή οι απαντήσεις ήταν "available to all", προσωπικά δεν τα είχα σε πολύ εκτίμηση για να βγάλω το ψυχολογικό προφίλ κάποιου. Σιγά μην έγραφε η Π. στο "Ποιός είναι για σας ο τέλειος άντρας", "Ένας με πολλά λεφτά και αμάξι". Όχι βέβαια... Θα έγραφε κάτι του στυλ "Να είναι ευαίσθητος και τρυφερός". Είναι πιο intellectual και δεν σε κάνει να φαίνεσαι τόσο slut. Αντιστοίχως τα αγοράκια φαίνονταν απίστευτα πιο τρυφερά και σκεπτόμενα απ'ότι τα θεωρούσαμε... Εκτός κι αν έχεις μεγαλύτερο αδερφό, οπότε ξέρεις ότι τα περισσότερα που γράφουν εκεί μέσα είναι μπαρούφες.

Τα quiz όμως είναι διαφορετικά. Είσαι εσύ και οι ερωτήσεις. Επιπλέον έχουν τρομερή πλάκα και πολύ πιό έξυπνες ερωτήσεις. Δεν ξέρω για σας, αλλά προσωπικά τρελαίνομαι! Και επειδή ανακάλυψα ένα site με πολλά από δαύτα μαζεμένα, ανά διαστήματα θα παραθέτω ένα-δύο στο blogg. Για πρώτη μέρα αποφάσισα να κάνω τα δύο πιο ενδιαφέροντα απ'όλα όσα ήταν αραδιασμένα στη σελίδα. Μυθικά πλάσματα και θάλασσα... Νομίζω ότι βρίσκομαι στο στοιχείο μου. :D

Ξεκινάμε λοιπόν.
http://www.quizilla.com/users/truly-dippy/quizzes/??

"Ποιό πλάσμα της θάλασσας είσαι;"

"Ποιό πλάσμα της μυθολογίας είσαι;"

All That Jazz

Είναι μεσημεράκι λοιπόν και ξεκινάω για τη Στυλίδα. Γύρω στα 250 χιλιόμετρα από Αθήνα και λογικά σκέφτομαι ποιά CD θα πάρω μαζί μου για το δρόμο. Το ράδιο, που είναι η πιο αγαπημένη μου παρέα στις διαδρομές, σίγουρα θα με εγκαταλείψει κάπου στην Εθνική στα μισά του δρόμου. Τελικά ο Frankie μου έκανε παρέα μέχρι να φτάσω και επιπλέον με έβαλε σε μία εντελώς funky/chill out διάθεση. :)

Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνω αλλά τελευταία βρίσκω το άκουσμα της jazz μουσικής πάρα πολύ ευχάριστο. Ανέκαθεν μου άρεσε, αλλά νομίζω πως τώρα η συχνότητα των ακουσμάτων είναι μεγαλύτερη. Αν και τα ακούσματά μου στη μουσική περιστρέφονται κυρίως γύρω από τη Rock και Hard Rock σκηνή, κοιτάζοντας τα CD μου διαπιστώνω πως όλα αυτά τα χρόνια όλο και κάτι θα αγόραζα από jazz ή blues. Κάπου ανάμεσα λοιπόν στους Led Zeppelin, τους Marillion, τους Tea Party ή ακόμη και τους Waterboys θα βρεί κανείς και την Billie Holiday, τον Miles Davis, την Ella Fitzgerald, τον Louis Armstrong, τον Ray Charles και φυσικά τον all time favorite Frankie.

Από μικρή θυμάμαι να παίζουν στο σπίτι τραγούδια του Frankie και το μπαμπά μου να με βάζει να πατάω πάνω στα πόδια του και να χορεύουμε το "Strangers in The Night". Βέβαια μαζί με το feeling της jazz σαν μουσική γενικότερα, ειδικά με το Frankie υπάρχει και μία μαγεία που πιθανόν απορρέει και από τις ταινίες που ακούγονταν τα τραγούδια του. Σα να σε παίρνει από το χέρι και να σε ταξιδεύει ως εκεί.

Ούουουουουφ... Πότε θα ξαναγίνει το φεστιβάλ άραγε; Ποιό φεστιβάλ; Μα το Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Τζαζ φυσικά που είχε γίνει στην Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων. Τέσσερις ημέρες γεμάτες jazz. Ίσως το 1ο Athens Jazz Festival που θα γίνει τον Ιούλιο να έχει να μας πεί κάτι. Όπως και να 'χει όμως... lets flyyyyy away! ;-)

Μακαρονάδααααααααααα!!

"Ο παππούς πέθανε!" "Ο παππούς πέθανε!" αντηχεί στους κάμπους η χαρούμενη κραυγή ενός αγοριού...

Αρκετά περίεργος τρόπος για ν'αρχίσει μία παιδική σειρά δε νομίζετε; Μόνο που ο Kabamaru (που σημαίνει "Στόμα Ιπποπόταμου", και του ταιρίαζει απόλυτα) δεν ήταν μία οποιαδήποτε παιδική σειρά και δεν πιστεύω ότι θα έχει και συνεχιστές. Ο Kagemaru Igano ή αλλιώς Kabamaru είναι ένας Iga Ninja, εξαιρετικά καλοκάγαθη ψυχή, απίστευτα κάφρος και γκαφατζής, τρελαίνεται για μακαρονάδα και τηγανητές καραβίδες και είναι ερωτευμένος με τη Mai (ω, Μάι.... ω, Μάι....). Η σειρά τα έχει όλα. Αστεία, γκάφες, ηθικά διδάγματα, ωραία μουσική, ποικιλόμορφους χαρακτήρες (από τον Kabamaru που είναι ο κεντρικός άξονας της ιστορίας, μέχρι τον Hayate που είναι ο κλασικός σκοτεινός και γοητευτικός αντί-ήρωας). Πόσες φορές μου έρχονται στο μυαλό ατάκες και σκηνές από τη σειρά. Οι απίστευτες παραμορφώσεις στα χαρακτηριστικά των ηρώων όταν φώναζαν, ήταν τσαντισμένοι ή ακόμη και όταν έτρωγαν. Όταν ο Μαετζίμα κοιτούσε με γουρλωτό και λάγνο βλέμα τη Μάι. Η κραυγή : "μακαρονάδααααααα". Πόσες φορές σκέφτομαι τη μεταγλώττιση που για να καλύψει το χρόνο ομιλίας επαναλάμβανε πολλές φορές το ίδιο πράγμα.

"-Καταραμένε Μαετζίμα. Καταραμένοι Ονγκιόκου!! ... Καταραμένε Μαετζίμα."
"-Κατάρα! Που πήγαν οι τηγανητές μου καραβίδες; Κατάρα!"

Τη σειρά την ξαναείδα ολόκληρη όταν ήμουν αρκετά μεγαλύτερη αλλά και πάλι γέλασα, συγκινήθηκα, προβληματίστικα και πάνω απ'όλα τη χάρηκα με την ψυχή μου. :))

Μακαρονάδαααααααααααααααααααααααααα!!

Τhe most dangerous word a kender can ever utter is "Oops."

Ήμουν γύρω στα 13 όταν ένας ξάδερφός μου που με προμήθευε συνέχεια με βιβλία, μου έδωσε να διαβάσω το Hobbit. Ναι ναι, όλοι πια ξέρετε γι'αυτό αλλά τότε που το διάβαζα και με είχε συνεπάρει, όλοι με κοίταζαν σαν ούφο. Μαζί και ο καθηγητής Αγγλικών μου που όποτε έγραφα εκθέσεις, τις γέμιζα με ιστορίες για τριχωτά ανθρωπάκια και δράκους... Αλλά δεν θα μιλήσω εδώ γι'αυτό. Απλά το βάζω ως πρόλογο μιάς και ήταν η πρώτη μου μύηση στον κόσμο της φανταστικής λογοτεχνίας (από τότε δεν το έχω ξεπεράσει :P). Θα μιλήσω για μία από τις πιό αγαπημένες μου φυλές, που ήρθε λίγο πιο μετά και που έχει αρκετά στοιχεία απο Hobbit αλλά είναι ακόμη πιο αξιολάτρευτη. Και δεν είναι άλλη από τα kender!

Πολλές είναι οι φορές που βρίσκω απίστευτες ομοιότητες στο χαρακτήρα μου με αυτά τα απίστευτα πλάσματα. Όπως τα kender λοιπόν έτσι κι εγώ έχω μία έμφυτη και μόνιμη περιέργεια για ότι συμβαίνει γύρω μου. Από μικρή ηλικία θυμάμαι τη μαμά μου να με πειράζει λέγοντάς μου ότι ενώ η πρώτη λέξη που λέει κάθε παιδάκι είναι "μαμά/μπαμπά", εγώ είπα "γιατί".
Επιπλέον τρελαίνομαι για πολύχρωμα και γυαλιστερά πράγματα... Αλλά όχι για πολύ. Μετά από λίγο τα βαριέμαι. Δεν τα "δανείζομαι" από τους άλλους, αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να τα ανταλλάζω ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Δυστυχώς, οι περισσότεροι δεν το θέλουν... :(
Τι άλλο; Α, ναί! Μου αρέσουν τα ταξίδια! Είτε είναι κάτι κοντινό, είτε είναι στην άλλη άκρη του κόσμου.
Γενικότερα έχω την εντύπωση ότι είμαι half-kender in a way... Για να τσεκάρω τα αυτιά μου στον καθρέφτη... Το ύψος μου έχει ήδη αρχίσει να με προβληματίζει... :P

Και φυσικά επειδή σαν race τα kender είναι unique στην Dragonlance, όποτε σκέφτομαι γι'αυτά, μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα του Tasslehoff Burrfoot. Quote away! :

• "'Could you fall off the face of Krynn?' Tas asked eagerly. 'How would you do it? My feet seem to be pretty firmly planted on the ground. I don't think I could drop off. What if I stood on my head?" "Did you see me, Flint? Did you see me?' Tasslehoff, his face bright red, skipped back to the table. 'I stood on my head! And I didn't fall off the face of Krynn. My head struck the floor just like my feet do. I guess you'd have to not have any part of you touching. Do you suppose if I jumped off the roof of the inn?...'"
  
• "'Count me in,' said Tasslehoff, sitting up and rubbing his eyes. 'What are we doing?'"
  
• "Hullo, Raistlin! Isn't this exciting? I've never seen anyone burned at the stake before. Course, I would much rather it wasn't you."
  
• "'I'll be back in two shakes of a lamb's tail,' Tas promised. 'But why two shakes? Why not three? And do lambs even have tails? I don't see how...' "

Είμαστε στον αέρα ;-)

Μμμμμμμ... Αυτό είναι το πρώτο μου post σε blogger... ever. Δεν έχω ιδέα τι θα γράφω εδώ μέσα και γενικότερα -όπως έχω πει πολλές φορές- έχω και ένα μικρό προβληματάκι έκφρασης :P Για να δούμε...

Κοιτάζω τον τοίχο απέναντί μου και βλέπω μία κάρτα που κουβάλησα από την Αγγλία. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση όταν την είχα δει σε ένα stand του Πανεπιστημίου. Έχει ένα ψαράκι λοιπόν που πάει αντίθετα απ'το ρεύμα και γράφει: Only Dead Fish Go With The Flow... Το πιστεύω αυτό. Πάντοτε το πίστευα μέχρι που αυτός που έφτιαξε την κάρτα μου έδωσε και το μότο. Από τότε το κουβαλάω πάντα μαζί μου. Αυτό και άλλο ένα... Think pink and don't forget to smile!

Άντε, καλή αρχή!