Ότι ο κινηματογράφος τελευταία πάσχει από φρέσκιες ιδέες για σενάρια, είναι φανερό. Τα studios του Hollywood έχουν ξεθάψει όλους τους υπερ-ήρωες από Marvel και DC, σχεδόν ότι κόμικ έχει γραφτεί μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη και τα remakes πέφτουν βροχή. Αυτό που έχει μεγαλύτερη πλάκα όμως είναι που τελευταία βλέπουμε να βγαίνουν συνέχεια ταινίες σε δύο βασικά settings. Δεν το έχετε παρατηρήσει κι εσείς; Δεν μπορεί... Για να σας βοηθήσω λιγάκι.
Setting 1:
Έχουμε ένα πλήρωμα σε Χ (Χ = πλοίο, υποβρύχιο, διαστημόπλοιο) που προσπαθεί να σώσει το Ψ (Ψ = τομάρι τους, πλανήτη, περιβάλλον, Αμερική). Για περισσότερο suspense, ρίχνουμε και λίγο Ω (Ω = love story, κακοί και μοχθηροί αντίπαλοι που θέτουν εμπόδια στους "σωτήρες").
Setting 2:
Έχουμε το Α (Α = ζευγάρι, παρέα φοιτητών/συναδέλφων) και τρέχουν να γλυτώσουν το τομάρι τους από τον μανιακό δολοφόνο με το Β (Β= πριόνι, αλυσοπρίονο, τσεκούρι, σπαθί, shuriken, "οτι-να-'ναι").
Εάν διαβάσω και πάλι ανάλογη υπόθεση σε ταινία που είναι να βγει στους κινηματογράφους θα φάω τις κοτσίδες μου (ok ok, δεν έχω σε αυτή τη φάση αλλά το παλεύω). Έλεος βρε παιδί μου δηλαδή. Ωχού....
1 comment:
Όπως είχε πει κι ο Σωκράτης:
"Αρετή είναι να βλέπει κανείς όλες τις ταινίες, και κουλτούρα αλλά και ζόμπι".
Με άλλα λόγια, εγώ τις γουστάρω αυτές τις καφρίλες, δεν τις αποκλείω. Νίντζα ζόμπι και γκοτζίλες; Μέσα. Αν είχαν γυρίσει και το Άλτερ Έγκο με τον Ρουβά να γίνεται ζόμπι, θα είχε πάει ΠΟΛΥ καλύτερα στα ταμεία, πάω στοίχημα τις κοτσίδες που ούτε εγώ έχω.
Καλημέρα- καλή βδομάδα! 34 και σήμερα.
Post a Comment