Ψάααααααξε, ψάααααααξε δεν θα το βρεις.....

Κυριακή βράδυ και έχω πάει μία επίσκεψη στο Π.Φάληρο. Επειδή λοιπόν δεν ξέρω πολύ καλά την περιοχή και επειδή για να παρκάρεις στο Π.Φάληρο πρέπει να έχεις κάνει τάμα στο Άγιο Φανούρη, ως μοντέρνα εκδοχή της Gretel αποφάσισα ότι τα ψίχουλα είναι πολύ passé κι έτσι με απλή και τετράγωνη σκέψη, είπα μέσα μου "Δύο στενά πάνω, ένα δεξιά. Έτσι θα θυμηθώ που το έχω αφήσει". Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά σε κάτι τέτοια είμαι και πολύ ninja...

Φεύγοντας λοιπόν από το σπίτι που είχα πάει, αρχίζω να ανεβαίνω όλο χαρά την ανηφόρα που θα με έβγαζε στο αμαξάκι μου για να γυρίσω σπίτι μου.

"Δύο στενά πάνω" - Check!
"Ένα δεξιά" - Check!

Εμ.... Και το αμάξι πού είναι;;; Χμμμμμ, ίσως έκανα λάθος και είναι "δύο δεξιά". Ας πάω και στο επόμενο στενό. Είμαι σίγουρη πως εκεί θα είναι.

Χμμμμμ... Ούτε εδώ.... Ίσως ήταν "αριστερά" αντί για "δεξιά". Ας πάω και απ'την άλλη....

...20 λεπτά αργότερα και έχοντας γυρίσει ΟΛΑ τα τριγύρω στενά, έχοντας πάει αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω και πλαγίως και αφού έχω πετάξει από τα νεύρα μου το ταπεράκι με το κρέας που με φόρτωσαν εκεί που πήγα (καθότι η μάνα είναι πάντα μάνα και είτε είναι δική σου είτε κάποιου άλλου, υπάρχει μία universal αρχή την οποία όλες μα όλες υπηρετούν και αυτή δεν είναι άλλη από το "Έχεις κόψει. Δεν τρώς καλά; Αααααχ εσείς τα σημερινά παιδιά δεν προσέχετε καθόλου τη διατροφή σας. Να, κάτσε να σου κάνω ένα γρήγορο στιφάδο. Μία τηγανιά πατάτες τουλάχιστον;;;;;;" Και έστω κι αν μπορέσεις να αποφύγεις με επιδέξιους ελιγμούς όλα τα παραπάνω καθότι έχεις εκπαιδευτεί σε κινήσεις χελιού, υπάρχει πάντα η κίνηση checkmate: "Κάτσε να σου δώσω ένα ταπεράκι με 'κάτιτις'...."). Τέλος πάντων, πάει το ταπεράκι όπως είπα καθώς πάνω στα νεύρα και την αγωνία μου να βρω επιτέλους το κωλάμαξο το εξφενδόνισα σε ένα κάδο... (εντάξει ντρέπομαι, χαρήκατε τώρα;;;). Μέσα σε όλο τον πανικό, περάσα δίπλα από το αμάξι μου γύρω στις 3 φορές αλλά ώντας πεπεισμένη για το "+δεξιά/αριστερά" δεν το πρόσεξα καν. Για το μόνο που είχα αμφιβολίες σε εκείνη τη φάση ήταν αν τα στενά ήταν τελικά παραπάνω του ενός.

Αν λοιπόν είστε κάτοικος Π.Φαλήρου και χθες τη νύχτα βλέπατε κάποιον να περνάει αλλεπάλληλες φορές απ'έξω από το σπίτι σας και νομίζατε ότι παιζόταν η "Μέρα της Μαρμότας" live, χαλαρώστε. It was I...

Άσε που από τη νίλα που έπαθα μου έμεινε τραύμα και το βράδυ για να βγάλω το άχτι μου είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν σε ένα κεντρικό δρόμο κοντά στο σπίτι μου και λόγο βροχής είχαν μποτιλιάρει τα πάντα. Έτσι παράτησα κι εγώ το αμάξι και σαν κυρία πήγα στο σπιτάκι μου με τα πόδια.... Αλλά είναι να μην έχεις φιλότιμο, καθότι μετά με έπιασαν τύψεις και γύρισα πίσω να το μαζέψω. Έφτασα όμως ακριβώς τη στιγμή που το περιμάζευε ένας εξαιρετικά εκνευρισμένος μηχανικός και αγωνιούσα μέσα στον ύπνο μου ψάχνοντας να βρω τι δικαιολογία θα του πω για να μη με πλακώσει στο ξύλο. Κατέληξα στο ευφυέστατο "μου έσβησε και δεν μπορούσα να το βάλω μπροστά" αλλά μετά θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να εξηγήσω γιατί το είχα παρατημένο μέσα στη μέση του δρόμου για καμιά ώρα...

Ακόμα σκέφτομαι γιατί το πρόσθεσα στο μυαλό μου αυτό το "ένα δεξιά". Προσπάθησα να το ρίξω στην κούραση, η οποία ήταν ανύπαρκτη. Προσπάθησα να το ρίξω στο μάτι, αλλά δεν με έπεισα. Στο τέλος αποφάσισα ότι καλά κάνω και παίρνω τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να μετακινηθώ σε τέτοιες περιοχές αλλά ας όψεται που ήταν αργά και δεν θα είχε τραμ να γυρίσω πίσω.

Ξέρω βέβαια πολύ καλά τι θα έλεγε η μαμά μου σε αυτή την περίπτωση "Αααααχ παιδάκι μου εγώ στο λέω ότι ζεις σε ένα δικό σου κόσμο". Α ρε μάνα!

Τουλάχιστον "έκαψα" την ποικιλία λουκάνικων που είχα φάει το μεσημέρι... +blush+