A' Bientôt Paris

Ταξιδιών συνέχεια και θα σας περιγράψω τις ημέρες μου στο Παρίσι υπό την φιλοξενεία της S., βέρας Παριζιάνας που γνώρισα στο Πανεπιστήμιο. Είναι πρωί λοιπόν και ξεκινάω μιά και δυό για το Waterloo Station να πάρω το τρένο για Gare du Nord στο κέντρο του Παρισιού. Ποιό τρένο θα ρωτήσετε τώρα αφού η Αγγλία είναι νησί. Ε θυμάστε εκείνο το κουλό που έλεγαν κάποτε να φτιάξουν και να περνάει κάτω από το βυθό; Το έφτιαξαν τελικά (σιγά μην είναι σαν κι εμάς που όλα τα έργα μας είναι σαν το Γεφύρι της Άρτας) και από το 1994 λειτουργεί κανονικότατα. Θυμάμαι πάντως που το άκουγα σαν σχέδιο όταν ήμουν μικρή και μου φαινόταν αδύνατο...

Θέα της πόλης από τη Notre Dame

Η αλήθεια είναι πως είχα ένα ελαφρό μειδίασμα όταν σταμάτησε να περνάει το φως του ήλιου και άναψαν τα φώτα αλλά με είχε συνεπάρει τόσο πολύ η ιδέα του ταξιδιού και των όσων είχα να δω που έχωσα τα ακουστικά από το CD player στ'αυτιά μου χαμογελώντας και η ώρα πέρασε χωρίς καν να το καταλάβω. Φτάνω στο Gare du Nord και γίνεται ο κακός ο πανικός. Αναρωτιέμαι πως θα βρω τη S. και αποφασίζω πως και να μην τη βρω δεν θα χαλάσω τη ζαχαρένια μου, αφού.. ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! Δεν χρειάστηκε όμως καθώς ξεπρόβαλλε μπροστά μου την κατάλληλη στιγμή και με έσωσε από το χαμό και τη βαβούρα του σταθμού.

Το ακριβώς επόμενο πράγμα που είδα στο Παρίσι ήταν το μετρό... Αντικειμενικά το μετρό τους έχει το χάλι του το μαύρο. Μύριζε απαίσια και είχε παντού ακαθαρσίες. Παρ'όλα αυτά μέχρι και σε κάτι άσχημο μπορείς να βρεις ομορφιά κι έτσι αποφάσισα να κρατήσω τη μποέμ και artistique αίσθηση που απέπνεε. Θυμάμαι που η S. είχε πολύ άγχος για το αν θα μου αρέσει η πόλη και ακόμη περισσότερο για τη συμπεριφορά που θα αντιμετώπιζα από τους συμπολίτες της. Δεν ήθελε να ρωτάμε για κατευθύνσεις γιατί φοβόταν πως θα μας έφτυναν στα μούτρα. Η αλήθεια είναι πως οι Παριζιάνοι δεν είναι τόσο εξυπηρετικοί και ευγενικοί όσο οι Άγγλοι όταν θα τους ρωτήσεις κάτι. Παρ'όλα αυτά επιστράτευα όση γοητεία και cuteness είχα και ποτέ δεν αντιμετώπισα πρόβλημα από κάποιον, είτε μίλαγα Αγγλικά είτε Γαλλικά. Τα Γαλλικά μου δε, σε αχρεία κατάσταση αφού είχα να τα εξασκήσω κάμποσα χρονάκια και οι Γάλλοι να γελάνε αλλά όχι κοροϊδευτικά, με πολύ συμπάθεια και affection. Με το πέρας των ημερών ξαναπήρα τα πάνω μου.

Le Seine από τον Πύργο του Άιφελ

Γυρίσαμε όλη την πόλη στις λίγες αυτές ημέρες που έμεινα εκεί. Ξεκινήσαμε από την Όπερα με την οποία είχα και έχω μεγάλη πόρωση λόγο του Phantom, ανεβήκαμε στον Πύργο του Άιφελ (Tour d'Eiffel), επισκεφθήκαμε τις Invalides, πήγαμε στη Notre Dame και ήπιαμε καφέ στο Isle Saint-Louis δίπλα στον Σηκουάνα. Επισκεφθήκαμε το Montparnasse το βράδυ για ποτό και το πρωί βόλτα στην Avenue des Champs-Élysées.

Les Invalides και πάλι από τον Πύργο του Άιφελ

Η επίσκεψη στη Μονμάρτη ήταν από τις πιο όμορφες εμπειρίες μου στην πόλη. Πήγαμε στη Sacre Coeur, γυρίσαμε όλα τα σοκάκια, ήπιαμε καφέ στην κεντρική πλατεία που είναι πλημμυρισμένη από μουσικούς, πλανόδιους πωλητές και -κυρίως- ζωγράφους. Πολλούς πολλούς ζωγράφους με τα καβαλέτα τους στημένα στους δρόμους και τα πεζοδρόμια.

Η Βασιλική εκκλησία της Μονμάρτης (Sacre Coeur)

Η ομορφότερη όμως όλων των εμπειριών που είχα ήταν η επίσκεψή μου στο Λούβρο. Η S. εκείνη τη μέρα έπρεπε να πάει σε μία συνέντευξη για δουλειά και είχα μείνει μόνη μου. Me and the city! Αποφάσισα λοιπόν να πάω να δω το Λούβρο καθότι η S. δεν ήθελε να το επισκεφθεί. Και έμεινα μαγεμένη... Θα μπορούσα να περάσω μία εβδομάδα εκεί μέσα και να μην έχω δει τα πάντα αλλά να μην έχω βαρεθεί στο ελάχιστο, επίσης.

Le Louvre

Τελευταίο σας άφησα το "Deux Moulins" που είναι η θρυλική καφετέρια που γυρίστηκε η ταινία "Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain". Η S. κι εγώ ξετρελλαμένες από την ταινία τότε, θέλαμε πάση θυσία να πιούμε καφεδάκι εκεί. Κατηφορίσαμε λοιπόν από τη Μονμάρτη, περάσαμε δίπλα από το σπίτι του Vincent van Cogh και λίγο πριν φτάσουμε στο Moulin Rouge...

... μμμμ εδώ γύρω είναι.

Όσο και αν σας φανεί περίεργο, περάσαμε 4-5 φορές απέναντι από το καφέ ψάχνωντας και δεν το βλέπαμε. Καμία σχέση ο εξωτερικός χώρος σε σύγκριση με την ταινία. Το καφέ περνάει εντελώς απαρατήρητο και αν όντως δεν ψάχνεις εσκεμμένα για να το βρείς, το προσπερνάς χωρίς δεύτερη ματιά. Τέλος πάντων, το βρήκαμε και μπήκαμε μέσα, χαμογελώντας και οι δύο σαν ηλίθιες. Κάτσαμε, ήπιαμε αργά αργά το καφεδάκι μας, δεν παραλήψαμε βεβαίως βεβαίως να επισκεφθούμε την τουαλέτα (ένεκα της σκηνής), βγάλαμε φωτογραφίες και κατηφορήσαμε για περισσότερη εξερεύνηση.

Aux Deux Moulins

Το ταξιδάκι μου τελείωσε και επέστρεψα περιχαρής με την υπόσχεση στον εαυτό μου να ξαναπάω κάποτε.

Le Trocadero και πάλι από τον Πύργο του Άιφελ