Είδατε χθες το ρεπορτάζ χωρίς σύνορα; Νομίζω ότι παρουσιάζει μία κατάσταση που λίγο πολύ όλοι περνάμε. Ναι, τα 700 και τα 1000 ευρώ το μήνα δεν είναι κάποιος φανταστικός αριθμός αλλά μία πραγματικότητα που βιώνουμε σχεδόν όλοι οι νέοι σήμερα. Νέοι που έχουμε "φάει" τη ζωή μας σε θρανία, έδρανα, μεταπτυχιακά και γλώσσες και που καθώς βγαίνουμε πια στην αγορά εργασίας τρώμε ένα τόσο δυνατό και απότομο χαστούκι που δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε.
Και η ερωτησή μου είναι η εξής: Τι μπορούμε να κάνουμε;;;;;
Ώριμα όμως και με κάποιο μελλοντικό αποτέλεσμα. Γιατί, κύριοι της "γενιάς του Πολυτεχνείου" πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι πλέον οι καιροί έχουν αλλάξει και ότι αυτή η καραμέλα του "αν θεωρώ κάτι στραβό η αντίδρασή μου γι'αυτό είναι να πάω να κλείσω 3-4 δρόμους στο κέντρο με κάποια πορεία" εκτός του ότι έχει κουράσει, δεν βγάζει και πουθενά. Όχι, δεν είμαι ενάντια σε κάποια πορεία διαμαρτυρίας αλλά όταν γίνονται σχεδόν 2-3 ανά ημέρα, κάπου χάνεται η αξία και ο αντίκτυπος που θα θέλαμε να είχαν. Όταν κατεβαίνουμε στην Ελλάδα και κλείνουμε δρόμους για το ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ καταντάμε να γινόμαστε γραφικοί. Το είπε και το παλικάρι χθες στην εκπομπή και χάρηκα που είδα ανθρώπους που θέλουν μεν να είναι μάχιμοι και να διεκδικούν πράγματα αλλά χωρίς να χρησιμοποιούν τη διεκδίκηση ως δικαιολογία για να λουφάζουν, να μην δουλεύουν, να μην παράγουν και να θέλουν μόνο να πάρουν χωρίς να θέλουν να προσφέρουν.
Ναι το κράτος μας φτύνει κατάμουτρα και μας χλευάζει αλλά η δική μας η απάντηση ποιά είναι; Το ουσιαστικό μας αίτημα ποιό είναι; Να συμπλεύσουμε με συνδικαλιστές του κώλου που θέλουν τη βολή τους (βλέπε περιπτώσεις ΜΕΤΡΟ, ερευνητές στο ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε., καθηγητές Πανεπιστημίων κτλ κτλ κτλ); Να θεωρούμε ότι είναι φυσιολογικό να μην αξιολογούνται κάποιοι; Να θεωρούμε φυσιολογικό να είναι κάποιος ΜΟΝΙΜΟΣ υπάλληλος δημοσίου; Δηλαδή ό,τι και να κάνει ή όπως και να φέρεται ή ό,τι και να (μην) παράγει, αυτός να έχει εξασφαλισμένη τη θεσούλα του; Ή από την άλλη να θεωρούμε φυσιολογικό να δουλεύουμε 10-12 ώρες την ημέρα για 700/1000 ευρώ; Να μας εκμεταλλεύεται ο κάθε εργοδότης και εμείς να λέμε και ευχαριστώ; Προσωπικά δεν θέλω ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Έχουμε φτάσει στα άκρα και στις δύο περιπτώσεις. Και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα. Στον μεν πρώτο μας ξεζουμίζουν -στην κυριολεξία- και μας δίνουν ψίχουλα, στο δεύτερο καθόμαστε σαν αγάδες και πληρωνόμαστε χωρίς να παράγουμε. Τι στο καλό γίνεται επιτέλους και δεν μπορεί να βρεθεί μία μέση οδός; Γιατί θέλω να δουλέψω, θέλω να παράξω, θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω αλλά πώς...;
Και το χειρότερο όλων είναι ότι σπουδάζουμε, μορφωνόμαστε, "ανοίγουμε" το μυαλό μας και το "όνειρό" μας είναι μία βολεμένη θέση στο δημόσιο!! Τι σημαίνει αυτό; Μία θέση όπου ο μισθός θα μας έρχεται στο πιάτο κι εμείς δεν θα χρειάζεται να κουνίσουμε το δαχτυλάκι μας. Πώς γίνεται κάποιος που είναι στα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής του να επιζητεί μία δουλειά όπου θα φυτοζωεί, δεν θα παράγει και θα θεωρεί υποχρέωση του κράτους να τον πληρώνει; Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με τόσο μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων! 1.000.000 δημόσιοι υπάλληλοι για 10.000.000 πληθυσμό... Τραγικό;;; Και όμως αληθινό. Και επειδή η πλειοψηφία αυτών ΔΕΝ παράγει, καλούμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι να αναπληρώσουμε το κενό.
Η "πλύση" εγκεφάλου όμως ξεκινάει από ένα χώρο που ουσιαστικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Το Πανεπιστήμιο. Και έτσι βγαίνουμε μετά στον "έξω κόσμο" με ένα κεφάλι γεμάτο ηλίθιες ιδέες και με μία νοοτροπία του στυλ: "Τώρα μου χρωστάτε. Και τίποτα να μην κάνω, μου χρωστάτε." Και μου κάνει τραγική εντύπωση που παιδιά θεωρητικά σκεπτόμενα γίνονται υποχείρια του κάθε καθηγητή ο οποίος στην ουσία τα βάζει μπροστά να κάνουν τη "δουλειά" για αυτόν μέσω των καταλήψεων (όχι σε όλες τις περιπτώσεις αλλά σε αρκετές εξ'αυτών). Και μη μου πείτε, για παράδειγμα, ότι οι φοιτητές δεν θα ήθελαν αξιολόγηση της σχολής και των καθηγητών τους (φυσικά υπό όρους), αλλά προτιμούν την κατάσταση που επικρατεί τώρα όπου οι σχολές έχουν καταντήσει τσιφλίκια των καθηγητών.
Αρχικά λοιπόν ας σκεφτούμε εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε να κάνουμε και μετά ας προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους να το διεκδικίσουμε και να παλέψουμε για αυτό. Τουλάχιστον χαίρομαι που ανακάλυψα πως υπάρχουν άνθρωποι ανάλογα σκεπτόμενοι και που ίσως αν βάλουμε όλοι κάτω τις απόψεις μας, βρεθεί κάποια λύση.
Για όποιον θέλει να ενημερωθεί και να διαβάσει, ας ρίξει μία ματιά στο www.g700.blogspot.com και μιάς και θα είναι εκεί ας το κάνει και bookmark :)
Και η ερωτησή μου είναι η εξής: Τι μπορούμε να κάνουμε;;;;;
Ώριμα όμως και με κάποιο μελλοντικό αποτέλεσμα. Γιατί, κύριοι της "γενιάς του Πολυτεχνείου" πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι πλέον οι καιροί έχουν αλλάξει και ότι αυτή η καραμέλα του "αν θεωρώ κάτι στραβό η αντίδρασή μου γι'αυτό είναι να πάω να κλείσω 3-4 δρόμους στο κέντρο με κάποια πορεία" εκτός του ότι έχει κουράσει, δεν βγάζει και πουθενά. Όχι, δεν είμαι ενάντια σε κάποια πορεία διαμαρτυρίας αλλά όταν γίνονται σχεδόν 2-3 ανά ημέρα, κάπου χάνεται η αξία και ο αντίκτυπος που θα θέλαμε να είχαν. Όταν κατεβαίνουμε στην Ελλάδα και κλείνουμε δρόμους για το ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ καταντάμε να γινόμαστε γραφικοί. Το είπε και το παλικάρι χθες στην εκπομπή και χάρηκα που είδα ανθρώπους που θέλουν μεν να είναι μάχιμοι και να διεκδικούν πράγματα αλλά χωρίς να χρησιμοποιούν τη διεκδίκηση ως δικαιολογία για να λουφάζουν, να μην δουλεύουν, να μην παράγουν και να θέλουν μόνο να πάρουν χωρίς να θέλουν να προσφέρουν.
Ναι το κράτος μας φτύνει κατάμουτρα και μας χλευάζει αλλά η δική μας η απάντηση ποιά είναι; Το ουσιαστικό μας αίτημα ποιό είναι; Να συμπλεύσουμε με συνδικαλιστές του κώλου που θέλουν τη βολή τους (βλέπε περιπτώσεις ΜΕΤΡΟ, ερευνητές στο ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε., καθηγητές Πανεπιστημίων κτλ κτλ κτλ); Να θεωρούμε ότι είναι φυσιολογικό να μην αξιολογούνται κάποιοι; Να θεωρούμε φυσιολογικό να είναι κάποιος ΜΟΝΙΜΟΣ υπάλληλος δημοσίου; Δηλαδή ό,τι και να κάνει ή όπως και να φέρεται ή ό,τι και να (μην) παράγει, αυτός να έχει εξασφαλισμένη τη θεσούλα του; Ή από την άλλη να θεωρούμε φυσιολογικό να δουλεύουμε 10-12 ώρες την ημέρα για 700/1000 ευρώ; Να μας εκμεταλλεύεται ο κάθε εργοδότης και εμείς να λέμε και ευχαριστώ; Προσωπικά δεν θέλω ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Έχουμε φτάσει στα άκρα και στις δύο περιπτώσεις. Και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα. Στον μεν πρώτο μας ξεζουμίζουν -στην κυριολεξία- και μας δίνουν ψίχουλα, στο δεύτερο καθόμαστε σαν αγάδες και πληρωνόμαστε χωρίς να παράγουμε. Τι στο καλό γίνεται επιτέλους και δεν μπορεί να βρεθεί μία μέση οδός; Γιατί θέλω να δουλέψω, θέλω να παράξω, θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω αλλά πώς...;
Και το χειρότερο όλων είναι ότι σπουδάζουμε, μορφωνόμαστε, "ανοίγουμε" το μυαλό μας και το "όνειρό" μας είναι μία βολεμένη θέση στο δημόσιο!! Τι σημαίνει αυτό; Μία θέση όπου ο μισθός θα μας έρχεται στο πιάτο κι εμείς δεν θα χρειάζεται να κουνίσουμε το δαχτυλάκι μας. Πώς γίνεται κάποιος που είναι στα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής του να επιζητεί μία δουλειά όπου θα φυτοζωεί, δεν θα παράγει και θα θεωρεί υποχρέωση του κράτους να τον πληρώνει; Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με τόσο μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων! 1.000.000 δημόσιοι υπάλληλοι για 10.000.000 πληθυσμό... Τραγικό;;; Και όμως αληθινό. Και επειδή η πλειοψηφία αυτών ΔΕΝ παράγει, καλούμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι να αναπληρώσουμε το κενό.
Η "πλύση" εγκεφάλου όμως ξεκινάει από ένα χώρο που ουσιαστικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Το Πανεπιστήμιο. Και έτσι βγαίνουμε μετά στον "έξω κόσμο" με ένα κεφάλι γεμάτο ηλίθιες ιδέες και με μία νοοτροπία του στυλ: "Τώρα μου χρωστάτε. Και τίποτα να μην κάνω, μου χρωστάτε." Και μου κάνει τραγική εντύπωση που παιδιά θεωρητικά σκεπτόμενα γίνονται υποχείρια του κάθε καθηγητή ο οποίος στην ουσία τα βάζει μπροστά να κάνουν τη "δουλειά" για αυτόν μέσω των καταλήψεων (όχι σε όλες τις περιπτώσεις αλλά σε αρκετές εξ'αυτών). Και μη μου πείτε, για παράδειγμα, ότι οι φοιτητές δεν θα ήθελαν αξιολόγηση της σχολής και των καθηγητών τους (φυσικά υπό όρους), αλλά προτιμούν την κατάσταση που επικρατεί τώρα όπου οι σχολές έχουν καταντήσει τσιφλίκια των καθηγητών.
Αρχικά λοιπόν ας σκεφτούμε εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε να κάνουμε και μετά ας προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους να το διεκδικίσουμε και να παλέψουμε για αυτό. Τουλάχιστον χαίρομαι που ανακάλυψα πως υπάρχουν άνθρωποι ανάλογα σκεπτόμενοι και που ίσως αν βάλουμε όλοι κάτω τις απόψεις μας, βρεθεί κάποια λύση.
Για όποιον θέλει να ενημερωθεί και να διαβάσει, ας ρίξει μία ματιά στο www.g700.blogspot.com και μιάς και θα είναι εκεί ας το κάνει και bookmark :)
14 comments:
Ωραιοι συλλογισμοί κι όντως με προβληματίζει κι εμένα το θέμα. Δυστυχώς είμαι... πεσιμιστής και πολύ απλά δεν βλέπω κάποια λύση. :(
Γνωρίζεις τις απόψεις μου και θα πω ένα πράγμα, συμφωνείς ή διαφωνείς. Όλες οι μεγάλες κατακτήσεις έχουν γίνει με αίμα χυμένο στον δρόμο. 8ωρο, ασφάλιση, καλύτεροι μισθοί. Τα χάνουμε σιγά-σιγά (ή και γρήγορα-γρήγορα μην πω) γιατί πολύ απλά αράξαμε στα κεκτημένα και τα θεωρήσαμε ως δεδομένα. Αν δεν ξαναχυθεί αίμα, δεν θα κερδίσουμε κάτι, πολύ απλά γιατί κανένας δεν θα μας δώσει κομμάτι από τα κέρδη του, έτσι, για την ψυχή της μανούλας του.
Στο μυαλό μου είσαι;
Δεν υπάρχει λύση. ΚΑΙ η δική μας η γενιά μεγάλωσε μέσα στο ρουσφέτι. Ίσως οι επόμενοι να βγάλουν την άκρη.
χρήστος:
Σίγουρα θα υπάρχει κάτι. Think pink ;-)
the son of nothing:
Διαφωνώ κάθετα. Καταρχάς δεν πιστεύω ότι όλες οι μεγάλες κατακτήσεις έχουν κερδιθεί με αίμα χυμένο στο δρόμο. Επιπλέον, όπως αναφέρω και στο κείμενο, θεωρώ αυτού του είδους τις προσεγγίσεις πολύ παροχυμένες και χωρίς κανένα νόημα για το συγκεκριμένο θέμα.
elerran:
Οκ έχεις δίκιο ως προς το πως έχουμε μάθει αλλά πιστεύω πως η ατάκα για τους "επόμενους" είναι απλά δικαιολογία και αποφυγή ευθυνών. Η αλλαγή ξεκινάει από εμάς. ;-)
εγω παλευω μονη μου καθε μερα για τον επιουσιο και βριζω την καθε κυβερνηση που για να αναπληρωσει τα σπασμενα και κλεμμενα της, βαζει χαρατσια του τυπου: κλειστε 5ετια στα χαρτια σας με τοσα χρηματα ειδαλλως θα σας κανουμε ελεγχο κι αλλα τετοια μαφιοζικα.
μεγαλωνω 2 παιδια και τα βλεπω ολα αυτα να ερχονται μπροστα μου σε λιγο...
θα σου δωσω ενα παραδειγμα...κοινωνικοι λειτουργοι,ψυχολογοι και κοινωνιολογοι δεν μπορουν να απορροφηθουν σχεδον πουθενα μετα τις σπουδες τους, την στιγμη που καθε σχολειο σημερα εχει αναγκη απο δυο και τρια τετοια ατομα συμφωνα με τα κοινωνικα προβληματα που εχουν προκυψει κι εχουν αμεσο αντικτυπο στα παιδια...
οταν τιθεται θεμα να μην εχεις καθολου δουλεια, μετα κανεις και τουμπες αν ξεπερασεις τον σκοπελο και χωθεις καπου, εστω κι αν αμοιβεσαι με 700 ψωρο-ευρω!
οσο για τους καθηγητες που αναφερεις...πιστευω ειναι βολεμενοι ενος συστηματος που διαιωνιζει το ρουσφετι, τις κλοπες δημοσιου χρηματος και την εδραιωση λαμογιων σε δυο και τρεις δουλειες με παχυλους μισθους...αυτες τις δουλειες συνηθως τις λενε 'επιτροπες'...
τα πηρα με το θεμα και ξεχασα να σου πω μια καλη εβδομαδα να εχεις κοριτσι μου...κι αισιοδοξια...ολα θα πανε καλα!!!!
φιλακια : )))
Δυστυχώς έχεις δίκιο mama μου. Έχουμε φτάσει στο σημείο -επειδή δεν βρίσκουμε δουλειά- να κάνουμε και τούμπες με αυτά τα 700 ευρώ. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει κανένας έλεγχος για το τι θα οφείλει να δίνει ο εργοδότης ανάλογα με την περίπτωση (συμπεριλαμβανομένου και του δημοσίου που πολλές φορές είναι χειρότερο). Και το τραγικότερο όλων είναι ότι -τουλάχιστον στις εταιρίες που έχω δουλέψει εγώ- τα κέρδη αυξάνονται κατά πολύ κάθε χρόνο ενώ οι μισθοί...
Καλή σου εβδομάδα γλυκιά mama και πολλά πολλά φιλιά! :*
Ρε παιντιά γκιατί ζορίζεστε;
Εμείς εντό στο Σαλόνικα το έχουμε βρει το λύση. Ας είναι καλά ο Ντίμαρχός μας.
Βρίκε το λύση για τους ντιμοτικί ιπάλιλι και, άμα το καλοσκεφτείτε, είναι λύση γκια όλα τα προβλήματα.
Τα σας πω αμέσως τί έκανε ο μπαγασάκος, γιατί τον κόβει πολύ και είναι και τζίνιους.
Πήρε ένα πάρκο στο κέντρο της πόλης, έβγκαλε τα άχρηστα τα ντέντρα κι έριξε μέσα μπετά. Και τσουπ φτιάνει το νέο στολίντι της Σαλονίκης το καινούργιο Ντιμαρχείο! Έτσι όλοι αυτοί οι ντιμοτικί ιπάλιλι τα χωράνε άνετα και τα μπορούν να πίνουν το καφέ τους και να ξύνονται κωρίς να πέφτει το ένα πάνω στο άλλο όλο το ώρα.
Τώρα αυτό ντεν μπορεί να εφαρμοστεί σε ετνικό επίπεντο ντιλαντίς;
Α ναι.
Το Βαβουτσικάριο είμαι.
Σαλονικιό βέρο και έλληνα περήφανο.
Μόνο που ντεν μπορεί να κάνει λογκίν.
Ντεν ξέρει γκιατί.
den tha argisei i stigmi pou ola tha allaxoun. eimaste europi ki an den eimaste tha ginoume (me to zori). epanastasi einai i magiki lexi...
xaxa δε θα αλλάξουμε εμείς.. η ευρώπη καταπεύτει σιγά σιγά στα μέτρα μας..:):)
επανασταση δε γίνεται με χρυσές τάχα αλυσίδες..:):)
καλό μήνα:):)
Είσαι απίστευτος! Ειλικρινά έχεις δίκιο σε όλα, δεν θα τα έλεγα καλυτερα!!Είναι το πιο εύκολο να είσαι επαναστάτης χωρίς αιτία τη σήμερον ημέρα όπου-δυστυχώς- οι αφορμές που σου δίνουν είναι πολλές..Αλλά όταν τίθεται θέμα εύρεσης ουσιαστικής αιτίας (η οποία έχει να κάνει φυσικά και με αυτό που πολύ σωστά λες, ότι δηλ. πρέπει να μάθουμε τι θέλουμε πρώτα..)εκεί το γυρνάμε στη λούφα. Είναι δύσκολο το "ψαξιμο"..Η "ευκολία" είναι το κριτήριο πια για όλες μας τις ενέργειες. Τι πιο.."εύκολο" λοιπόν από την μαζοποίηση??!
έχεις απόλυτο δίκιο αλλά την επανάσταση δεν βλέπω! Φαίνεται πως όσο πιο πολύ σκληραίνει η ζωή τόσο δεν κουνιέται κανείς
Post a Comment