Do you think I could have a hug...?

Σκυλίσια ζωή ;-)

Γειά σας! Με λένε Λητώ και το καλοκαίρι γίνομαι 10 χρονών.

Της αρέσει:
- Να τρώει. Τρώει τα πάντα εκτός από φαγητό που έχει πολύ ξύδι (ε δικαιούται κι αυτή μία παραξενιά βρε παιδί μου).

- Να κάνει βόλτες. Σε περίπτωση που βαριέμαι - κάτι που συμβαίνει συχνά- πάει και φέρνει το λουρί της και το αφήνει στα πόδια μου. Τις περισσότερες φορές "πιάνει" το κόλπο...

- Να κάθεται και να την χαϊδεύουν με τις ώρες.

- Να γαυγίζει στα περιστέρια και τις γάτες. Εννίοτε τα κυνηγάει κιόλας.

- Να πηδάει πάνω σε οποιονδήποτε περνάει την πόρτα του σπιτιού για να παίξουν (βέβαια, αν ο άλλος θέλει απλά να τη χαϊδολογήσει ακόμα καλύτερα).

- Να παίζει ποδόσφαιρο. Είναι εκπληκτική τερματοφύλακας.

- Να κάνει μπάνιο στη θάλασσα.

- Να της πετάνε μπαλάκια και να τρέχει να τα φέρει πίσω.

- Να κοιμάται. Τελευταία την ξυπνάει το ροχαλητό της.

- Να την κουρεύουν.

- Να καταστρέφει τα λουλούδια όταν βαριέται.

Δεν της αρέσει:
- Να την ενοχλούν την ώρα που τρώει.

- Να της κάνουν εμβόλια. Παρ'όλα αυτά κάθοται και τα υπομένει ήσυχη.

- Να την κάνουν μπάνιο. Όποτε ακούει τη λέξη "μπάνιο" κάνει πως δεν καταλαβαίνει τι της λένε. Εκτός αν είμαστε στην εξοχή, όπου εκεί εννοούμε τη θάλασσα.

- Να της παίρνουν τα κόκκαλα. Στην εξοχή δεν έχει τέτοια προβλήματα καθώς πάει και τα θάβει.

Ανταποκρίνεται στα εξής:
- Φαϊ

- Λήτ

- Λίτουξ-μπότοξ

- Λητουκάκο

- Λάααααακη (αυτό την εκνευρίζει :P)

- Πάμε βόλτα;

- Πού είναι το μπαλάκι σου;

Έχει αφήσει πίσω της 3 φουρνιές από Λητάκια:

Νυχτερινές διαδρομές

W: - Τι λές τελικά; Θα πάμε; Ο καιρός είναι περίεργος.

E: - Ξέρω 'γω; 'Οντως είναι περίεργος. Ίσως βρέξει...

W: - Ε, τότε ας πάρουμε και μία ομπρέλα μαζί. Είναι ταλαιπωρία λες; Μήπως να το αφήσουμε;
E: - Πάμε πάααααααααμε! (+hip hip hurraaaaaaay!+)

Εντάξει... ίσως έπρεπε να τα έχω αφήσει λίγο πίσω αυτά πιά, αλλά η ιδέα ήταν πολύ δελεαστική. Βόλτα το βραδάκυ στο Λυκαβητό με μουσική υπόκρουση από Placebo. Not bad... not bad... Εδώ τους παραδέχεται ο υπέρτατος Bowie, εγώ θα τους σνομπάρω; Άσε που δεν έχω ξαναπάει να κάτσω στα θρυλικά "βραχάκια" του Λυκαβητού όπου όλοι οι τζαμπατζήδες σκαρφαλώνουν γενιές και γενιές για να απολαύσουν τους διάφορους τραγουδοποιούς (μέσα στο συναυλιακό χώρο έχω πάει ντε... ;-) )

Η διαδρομή μέχρι εκεί είχε αρκετή πλάκα. Όλα ξεκίνησαν από τον ταξιτζή που με πήγε μέχρι την Ακαδημίας ο οποίος πρέπει να ήταν πολύ καλή και αγαθή ψυχή... NOT. Είχε μέσα μία κυριούλα από αυτές που δουλεύουν στα κέντρα των ραδιοταξί και την πήγαινε να κάνει τη βάρδιά της. Με το που κατεβαίνει η κυρία, γυρνάει και μου λέει "Ξέρεις ε; Είναι από αυτές που μας κλείνουν τα ραντεβού αλλά εγω της πήρα λεφτά. Και η μάνα μου να έμπαινε μέσα κοπελιά, θα πλήρωνε! Όχι παίζουμε!"

+Παύση με "μουσική" υπόκρουση ενός μπεγλεριού που η κάθε του "χάντρα" ήταν σαν μπαλάκι του πινγκ-πονγκ. Έεεεεετσι φαίνεται ο σωστός ο άντρας.+

"Δίκιο δεν έχω ρε κοπελιά; Φιλόπτωχο ταμείο είναι το ταξί;" Right... Τι να πεις; "Ακαδημίας και Ιπποκράτους πηγαίνω..." Ήταν το καλύτερο που μπορούσα να βρω για να αποφύγω περαιτέρω συζητήσεις. Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά ήταν και μεγαλόσωμος και δεν ήθελα να τον εκνευρίσω.

Φτάνω. Βρίσκω τη W. να με περιμένει και παίρνουμε ένα δεύτερο ταξί να μας ανεβάσει μέχρι το συναυλιακό χώρο. Δεν είμαστε για να σκαρφαλώνουμε σαν τα κατσίκια όλη αυτή την ανηφόρα... (φουφ... ίδρωσα και μόνο στη σκέψη). Υπολογίσαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο καθότι οι πρόποδες του Λυκαβητού είχαν κλειστεί με μία περίτεχνη κίτρινη κορδελίτσα και μπλε ανθρωπάκια φύλαγαν σκοπιά για να μην περνάνε τα αμάξια.

"Πάτε να δείτε το Χατζηγιάννη ε; Καλή διασκέδαση!" μας λέει όλο χαρά ο κυριούλης. "Κρίμα και μου είχε φανεί πιο συμπαθής από τον προηγούμενο...", σκέφτομαι και καταπνίγω την επιθυμία μου να φτύσω από αηδία.

Κοιτάμε προς τα πάνω... Πολύ ανηφόρα... Κούτσα κούτσα φτάσαμε βέβαια, με τον ιδρώτα να ρέει άφθονος στο μέτωπό μου. Όχι μη νομίζετε ότι έχει να κάνει με θέμα αντοχής. Απλά ήθελα να ψαρώσω τον κόσμο τριγύρω. Αντ'αυτού ψάρωσα εγώ σηκωνοντας το βλέμμα μου και ανακαλύπτωντας πως όλα τα λοφάκια γύρω από το συναυλιακό χώρο ήταν ασφυκτικά γεμάτα κόσμο. Πώς στο καλό σκαρφάλωσαν όλοι εκεί πάνω;;;;; Μιλάμε για κανονική αναρρίχηση, όχι αστεία. Μπράβο στα παιδιά δεν λέω, αλλά εγώ μάλλον δεν είμαι ακόμη έτοιμη για το συγκεκριμένο extreme sport. Συμβιβάστηκα λοιπόν με μία μπυρίτσα και τη θέα της Αθήνας από ψηλά, απολαμβάνοντας τη μουσική.

Χάρηκα δε ιδιαίτερα όταν είδα τον κόσμο να βγαίνει μετά το τέλος της συναυλίας και να μην είναι καλυμένα τα μούτρα τους με eye-liners και να έχουν βαμμένα μαύρα νυχάκια. Μη γελάτε. Όταν είχα δει τους Placebo στην Αγγλία (κανονικά, όχι σε βραχάκια) ήταν όλο το κοινό καρμπόν! Ίσως να μην έχει φτάσει το συγκεκριμένο trend ακόμα εδώ. Πάλι καλά...

Αφού ακούσαμε τη μουσικούλα μας, ήπιαμε τη μπυρίτσα μας, τα είπαμε, γελάσαμε, φάγαμε και καλαμποκάκι ψητό, αρχίσαμε την κάθοδο προς τον πολιτισμό και ακόμα μία κούρσα με ταξί για την επιστροφή στο σπίτι και στην αγκαλιά του Μορφέα. Όμορφες οι γειτονιές της Αθήνας τη νύχτα και ο "περίπατος" από το Λυκαβητό μέχρι τη Β.Σοφίας, χορταστικός.

Ευτυχώς που ο ταρίφας nο3 δεν μίλαγε καθόλου. Είχε βάλει και όμορφη μουσικούλα. Μιά χαρά... Λα λα λα...

Bang bang!

Somebody shoot him please! For the love of God!

Δηλαδή μένεις κάγκελο ώρες ώρες με το μεγαλείο της ηλιθιότητας που μπορεί να κρύβει κάποιος μέσα του...

It's a Beautiful Day

Σήμερα σηκώθηκα με ένα φοβερό πονοκέφαλο. Εκτός αυτού, ως γνήσια groupie του Μορφέα, όταν χτύπησε το ξυπνητήρι το πρωί το έκλεισα και το έβαλα να χτυπήσει ξανά 10 λεπτά αργότερα... Ναί αμέ. Πώς το θές; Τυλιχτό ή στο χέρι; Οι προθέσεις μου ήταν ειλικρινείς, το ορκίζομαι, αλλά σημείωσα μία ώρα "ότι-να'ναι" με αποτέλεσμα να λαγοκοιμάμαι και να σκέφτομαι κάπου στο background του μυαλού μου (του ποιού;;;;) "Δεν θα έπρεπε να έχουν περάσει ήδη τα 10 λεπτά;" Που να ξεχωρίσεις ώρες και λεπτά μέσα στη νύστα σου... Όχι πείτε μου δηλαδή. Γκρουντ!

"Who cares?" Εγώ το ρολογάκι μου το έχω φτιάξει και θα με ξυπνήσει όταν πρέπει. Έχω πίστη...

Μία ώρα αργότερα πετάγομαι από το κρεβάτι... Μη με ρωτήσετε γιατί, δεν ξέρω. Ίσως περίμενα ότι θα με παρακολουθούσε κανένας προϊστάμενος και προσπαθουσα να δείξω ειλικρινές ξάφνιασμα. Τρόμαξα και την καημένη τη Λητούλα η οποία έριξε κι ένα γαύγισμα νομίζοντας ότι κάποιος μπήκε στο σπίτι να της πάρει το φαϊ. Γιατί κατά τ'άλλα δεν έχει πρόβλημα.

Βρίζοντας την τύχη -και την ηλιθιότητά μου επίσης- σηκώθηκα να ετοιμαστώ και να κάνω τα 45 χιλιόμετρα μέχρι τη δουλειά με το αμάξι, αφού πλέον το πούλμαν του κέντρου μου φώναζε από μακρυά "eat my dust you n00b". Σκατά. Δεν είναι μόνο τα 45 χιλιόμετρα, είναι και οι στροφές της παραλλιακής και είναι που δεν θα μπορέσω να κοιμηθώ μέχρι να φτάσω εκεί. Θεωρητικά δηλαδή θα μπορούσα, αλλά αυτή τη στιγμή αντί να είμαι εδώ και να ξεσπάω υγειώς στο blog θα βρισκόμουν στα ΕΚΤΑΚΤΑ της Βούλας, έχοντας πάρει παραμάζωμα και κανέναν άμοιρο και ανυποψίαστο αστό.

Μέχρι να φτάσω στο Καβούρι η διάθεσή μου δεν είχε αλλάξει στο ελάχιστο. Τρελή μιζέρια. Είχα βάλει και Judas Priest να τα χώνουν. Καλή φάση δε λέω. Με το που βγαίνω όμως στα Λιμανάκια και απλώνεται μπροστά μου το απέραντο γαλάζιο, ακούω ένα "γκλανγκ" στον εγκέφαλό μου και όλα αυτομάτως αλλάζουν. Βγάζω και το CD με τους Judas Priest και βάζω Porcupine Tree.

Απέραντο γαλάζιο... Τι λέμε τώωωωωρα. Κόντεψα να φύγω και σε μιά στροφή γιατί κοίταγα τη θάλασσα αλλά ok, το έσωσα (πλακίτσα). Όσες μα όσες φορές και να κάνω αυτή τη διαδρομή, θα τη λατρεύω πάντα και θα μου φτιάχνει τη διάθεση πάντα. Vive Cuervo!!! (άσχετο αλλά μ'αρέσει!)

I got wiring loose inside my head
I got books that I never ever read
I got secrets in my garden shed
I got a scar where all my urges bled
I got people underneath my bed
I got a place where all my dreams are dead
Swim with me into your blackest eyes

Τουρουρουρουρου...

Deja Vu?

Ότι ο κινηματογράφος τελευταία πάσχει από φρέσκιες ιδέες για σενάρια, είναι φανερό. Τα studios του Hollywood έχουν ξεθάψει όλους τους υπερ-ήρωες από Marvel και DC, σχεδόν ότι κόμικ έχει γραφτεί μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη και τα remakes πέφτουν βροχή. Αυτό που έχει μεγαλύτερη πλάκα όμως είναι που τελευταία βλέπουμε να βγαίνουν συνέχεια ταινίες σε δύο βασικά settings. Δεν το έχετε παρατηρήσει κι εσείς; Δεν μπορεί... Για να σας βοηθήσω λιγάκι.

Setting 1:

Έχουμε ένα πλήρωμα σε Χ (Χ = πλοίο, υποβρύχιο, διαστημόπλοιο) που προσπαθεί να σώσει το Ψ (Ψ = τομάρι τους, πλανήτη, περιβάλλον, Αμερική). Για περισσότερο suspense, ρίχνουμε και λίγο Ω (Ω = love story, κακοί και μοχθηροί αντίπαλοι που θέτουν εμπόδια στους "σωτήρες").

Setting 2:

Έχουμε το Α (Α = ζευγάρι, παρέα φοιτητών/συναδέλφων) και τρέχουν να γλυτώσουν το τομάρι τους από τον μανιακό δολοφόνο με το Β (Β= πριόνι, αλυσοπρίονο, τσεκούρι, σπαθί, shuriken, "οτι-να-'ναι").

Εάν διαβάσω και πάλι ανάλογη υπόθεση σε ταινία που είναι να βγει στους κινηματογράφους θα φάω τις κοτσίδες μου (ok ok, δεν έχω σε αυτή τη φάση αλλά το παλεύω). Έλεος βρε παιδί μου δηλαδή. Ωχού....

It's Oh So Quiet....

This is the sunset at the North Pole with the Moon at its closest point. (a.k.a. Planet Eledrin... ;-) )

Καγκουρό...

Καλό μήνα μέσα σε οικολογικό πνεύμα (όπως πάντα ;-) )

Singing In The Rain... NOT!!

Δεν μου αρέσει η βροχή.
Καθόλου.
Γιατί;

Για δύο πολύ απλούς λόγους. Πρώτον γιατί τη συντροφεύει σχεδόν πάντα συννεφιά και μουντίλα. Και δεύτερον, γιατί ζώντας στην Ελλάδα "βροχή = δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις στους δρόμους γιατί έχουν βουλώσει λούκια και φρεάτια και χρειάζεσαι βάρκα για να διασχίσεις το δρόμο, συν του ότι οτιδήποτε μηχανοκίνητο κάνει -με κάποιο ανεξήγητο έως μαγικό τρόπο- τη διπλάσια ώρα για να φτάσει στον προορισμό του."

Ξέρω ξέρω, πολλοί θα πείτε ότι σας αρέσει αυτή η μουντίλα και σας βάζει σε μία κάπως διαφορετική διάθεση. Μελαγχολική, μοναχική, σπιτική, ιδιαίτερη. Κι εγώ τα ίδια έλεγα μέχρι που έμεινα στην Αγγλία και την έφαγα στη μάπα 24/7. Trust me... we can't take it! Σε μικρές δόσεις είναι καλά, αλλά μετά τους πρώτους 5-6 μήνες μίας συνεχόμενης τέτοιας κατάστασης, δεν υπάρχει γυρισμός. Ήλιος και πάλι ήλιος!!

Ήλιος... Μμμμμ... Βροχή με ήλιο θα ήταν ένας πολύ καλός συνδιασμός. Τουλάχιστον θα πλατσουρίζαμε στις λακούβες με στυλ και θα είχαμε φόντο ένα ουράνιο τόξο. Η διπλάσια ώρα μετακίνησης θα περνούσε πιο ευχάριστα και γενικώς θα είχαμε μία πιο ανάλαφρη διάθεση. Πόσο συχνά συμβαίνει όμως; Καθόλου συχνά...

Επιπλέον, είναι τέλη Μάιου. Σε λίγες μέρες μπάινει ο Ιούνιος. Έχω ήδη κάνει δύο μπάνια και εδώ και μία εβδομάδα βρέχει περισσότερο απ'όσο έβρεχε το Φεβρουάριο... Is there something wrong with this picture or is it just me? Τι θα γίνει επιτέλους;;;;;;;;;

Ποιός είμαι;;;;

Όσοι πήγαιναν σχολείο τη δεκαετία '80/'90 να σηκώσουν το χέρι!

Θυμάστε τα λευκώματα που κυκλοφορούσαν συνέχεια και τις απίθανες ερωτήσεις που βρίσκαμε μέσα; Φυσικά, επειδή οι απαντήσεις ήταν "available to all", προσωπικά δεν τα είχα σε πολύ εκτίμηση για να βγάλω το ψυχολογικό προφίλ κάποιου. Σιγά μην έγραφε η Π. στο "Ποιός είναι για σας ο τέλειος άντρας", "Ένας με πολλά λεφτά και αμάξι". Όχι βέβαια... Θα έγραφε κάτι του στυλ "Να είναι ευαίσθητος και τρυφερός". Είναι πιο intellectual και δεν σε κάνει να φαίνεσαι τόσο slut. Αντιστοίχως τα αγοράκια φαίνονταν απίστευτα πιο τρυφερά και σκεπτόμενα απ'ότι τα θεωρούσαμε... Εκτός κι αν έχεις μεγαλύτερο αδερφό, οπότε ξέρεις ότι τα περισσότερα που γράφουν εκεί μέσα είναι μπαρούφες.

Τα quiz όμως είναι διαφορετικά. Είσαι εσύ και οι ερωτήσεις. Επιπλέον έχουν τρομερή πλάκα και πολύ πιό έξυπνες ερωτήσεις. Δεν ξέρω για σας, αλλά προσωπικά τρελαίνομαι! Και επειδή ανακάλυψα ένα site με πολλά από δαύτα μαζεμένα, ανά διαστήματα θα παραθέτω ένα-δύο στο blogg. Για πρώτη μέρα αποφάσισα να κάνω τα δύο πιο ενδιαφέροντα απ'όλα όσα ήταν αραδιασμένα στη σελίδα. Μυθικά πλάσματα και θάλασσα... Νομίζω ότι βρίσκομαι στο στοιχείο μου. :D

Ξεκινάμε λοιπόν.
http://www.quizilla.com/users/truly-dippy/quizzes/??

"Ποιό πλάσμα της θάλασσας είσαι;"

"Ποιό πλάσμα της μυθολογίας είσαι;"

All That Jazz

Είναι μεσημεράκι λοιπόν και ξεκινάω για τη Στυλίδα. Γύρω στα 250 χιλιόμετρα από Αθήνα και λογικά σκέφτομαι ποιά CD θα πάρω μαζί μου για το δρόμο. Το ράδιο, που είναι η πιο αγαπημένη μου παρέα στις διαδρομές, σίγουρα θα με εγκαταλείψει κάπου στην Εθνική στα μισά του δρόμου. Τελικά ο Frankie μου έκανε παρέα μέχρι να φτάσω και επιπλέον με έβαλε σε μία εντελώς funky/chill out διάθεση. :)

Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνω αλλά τελευταία βρίσκω το άκουσμα της jazz μουσικής πάρα πολύ ευχάριστο. Ανέκαθεν μου άρεσε, αλλά νομίζω πως τώρα η συχνότητα των ακουσμάτων είναι μεγαλύτερη. Αν και τα ακούσματά μου στη μουσική περιστρέφονται κυρίως γύρω από τη Rock και Hard Rock σκηνή, κοιτάζοντας τα CD μου διαπιστώνω πως όλα αυτά τα χρόνια όλο και κάτι θα αγόραζα από jazz ή blues. Κάπου ανάμεσα λοιπόν στους Led Zeppelin, τους Marillion, τους Tea Party ή ακόμη και τους Waterboys θα βρεί κανείς και την Billie Holiday, τον Miles Davis, την Ella Fitzgerald, τον Louis Armstrong, τον Ray Charles και φυσικά τον all time favorite Frankie.

Από μικρή θυμάμαι να παίζουν στο σπίτι τραγούδια του Frankie και το μπαμπά μου να με βάζει να πατάω πάνω στα πόδια του και να χορεύουμε το "Strangers in The Night". Βέβαια μαζί με το feeling της jazz σαν μουσική γενικότερα, ειδικά με το Frankie υπάρχει και μία μαγεία που πιθανόν απορρέει και από τις ταινίες που ακούγονταν τα τραγούδια του. Σα να σε παίρνει από το χέρι και να σε ταξιδεύει ως εκεί.

Ούουουουουφ... Πότε θα ξαναγίνει το φεστιβάλ άραγε; Ποιό φεστιβάλ; Μα το Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Τζαζ φυσικά που είχε γίνει στην Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων. Τέσσερις ημέρες γεμάτες jazz. Ίσως το 1ο Athens Jazz Festival που θα γίνει τον Ιούλιο να έχει να μας πεί κάτι. Όπως και να 'χει όμως... lets flyyyyy away! ;-)

Μακαρονάδααααααααααα!!

"Ο παππούς πέθανε!" "Ο παππούς πέθανε!" αντηχεί στους κάμπους η χαρούμενη κραυγή ενός αγοριού...

Αρκετά περίεργος τρόπος για ν'αρχίσει μία παιδική σειρά δε νομίζετε; Μόνο που ο Kabamaru (που σημαίνει "Στόμα Ιπποπόταμου", και του ταιρίαζει απόλυτα) δεν ήταν μία οποιαδήποτε παιδική σειρά και δεν πιστεύω ότι θα έχει και συνεχιστές. Ο Kagemaru Igano ή αλλιώς Kabamaru είναι ένας Iga Ninja, εξαιρετικά καλοκάγαθη ψυχή, απίστευτα κάφρος και γκαφατζής, τρελαίνεται για μακαρονάδα και τηγανητές καραβίδες και είναι ερωτευμένος με τη Mai (ω, Μάι.... ω, Μάι....). Η σειρά τα έχει όλα. Αστεία, γκάφες, ηθικά διδάγματα, ωραία μουσική, ποικιλόμορφους χαρακτήρες (από τον Kabamaru που είναι ο κεντρικός άξονας της ιστορίας, μέχρι τον Hayate που είναι ο κλασικός σκοτεινός και γοητευτικός αντί-ήρωας). Πόσες φορές μου έρχονται στο μυαλό ατάκες και σκηνές από τη σειρά. Οι απίστευτες παραμορφώσεις στα χαρακτηριστικά των ηρώων όταν φώναζαν, ήταν τσαντισμένοι ή ακόμη και όταν έτρωγαν. Όταν ο Μαετζίμα κοιτούσε με γουρλωτό και λάγνο βλέμα τη Μάι. Η κραυγή : "μακαρονάδααααααα". Πόσες φορές σκέφτομαι τη μεταγλώττιση που για να καλύψει το χρόνο ομιλίας επαναλάμβανε πολλές φορές το ίδιο πράγμα.

"-Καταραμένε Μαετζίμα. Καταραμένοι Ονγκιόκου!! ... Καταραμένε Μαετζίμα."
"-Κατάρα! Που πήγαν οι τηγανητές μου καραβίδες; Κατάρα!"

Τη σειρά την ξαναείδα ολόκληρη όταν ήμουν αρκετά μεγαλύτερη αλλά και πάλι γέλασα, συγκινήθηκα, προβληματίστικα και πάνω απ'όλα τη χάρηκα με την ψυχή μου. :))

Μακαρονάδαααααααααααααααααααααααααα!!

Τhe most dangerous word a kender can ever utter is "Oops."

Ήμουν γύρω στα 13 όταν ένας ξάδερφός μου που με προμήθευε συνέχεια με βιβλία, μου έδωσε να διαβάσω το Hobbit. Ναι ναι, όλοι πια ξέρετε γι'αυτό αλλά τότε που το διάβαζα και με είχε συνεπάρει, όλοι με κοίταζαν σαν ούφο. Μαζί και ο καθηγητής Αγγλικών μου που όποτε έγραφα εκθέσεις, τις γέμιζα με ιστορίες για τριχωτά ανθρωπάκια και δράκους... Αλλά δεν θα μιλήσω εδώ γι'αυτό. Απλά το βάζω ως πρόλογο μιάς και ήταν η πρώτη μου μύηση στον κόσμο της φανταστικής λογοτεχνίας (από τότε δεν το έχω ξεπεράσει :P). Θα μιλήσω για μία από τις πιό αγαπημένες μου φυλές, που ήρθε λίγο πιο μετά και που έχει αρκετά στοιχεία απο Hobbit αλλά είναι ακόμη πιο αξιολάτρευτη. Και δεν είναι άλλη από τα kender!

Πολλές είναι οι φορές που βρίσκω απίστευτες ομοιότητες στο χαρακτήρα μου με αυτά τα απίστευτα πλάσματα. Όπως τα kender λοιπόν έτσι κι εγώ έχω μία έμφυτη και μόνιμη περιέργεια για ότι συμβαίνει γύρω μου. Από μικρή ηλικία θυμάμαι τη μαμά μου να με πειράζει λέγοντάς μου ότι ενώ η πρώτη λέξη που λέει κάθε παιδάκι είναι "μαμά/μπαμπά", εγώ είπα "γιατί".
Επιπλέον τρελαίνομαι για πολύχρωμα και γυαλιστερά πράγματα... Αλλά όχι για πολύ. Μετά από λίγο τα βαριέμαι. Δεν τα "δανείζομαι" από τους άλλους, αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να τα ανταλλάζω ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Δυστυχώς, οι περισσότεροι δεν το θέλουν... :(
Τι άλλο; Α, ναί! Μου αρέσουν τα ταξίδια! Είτε είναι κάτι κοντινό, είτε είναι στην άλλη άκρη του κόσμου.
Γενικότερα έχω την εντύπωση ότι είμαι half-kender in a way... Για να τσεκάρω τα αυτιά μου στον καθρέφτη... Το ύψος μου έχει ήδη αρχίσει να με προβληματίζει... :P

Και φυσικά επειδή σαν race τα kender είναι unique στην Dragonlance, όποτε σκέφτομαι γι'αυτά, μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα του Tasslehoff Burrfoot. Quote away! :

• "'Could you fall off the face of Krynn?' Tas asked eagerly. 'How would you do it? My feet seem to be pretty firmly planted on the ground. I don't think I could drop off. What if I stood on my head?" "Did you see me, Flint? Did you see me?' Tasslehoff, his face bright red, skipped back to the table. 'I stood on my head! And I didn't fall off the face of Krynn. My head struck the floor just like my feet do. I guess you'd have to not have any part of you touching. Do you suppose if I jumped off the roof of the inn?...'"
  
• "'Count me in,' said Tasslehoff, sitting up and rubbing his eyes. 'What are we doing?'"
  
• "Hullo, Raistlin! Isn't this exciting? I've never seen anyone burned at the stake before. Course, I would much rather it wasn't you."
  
• "'I'll be back in two shakes of a lamb's tail,' Tas promised. 'But why two shakes? Why not three? And do lambs even have tails? I don't see how...' "

Είμαστε στον αέρα ;-)

Μμμμμμμ... Αυτό είναι το πρώτο μου post σε blogger... ever. Δεν έχω ιδέα τι θα γράφω εδώ μέσα και γενικότερα -όπως έχω πει πολλές φορές- έχω και ένα μικρό προβληματάκι έκφρασης :P Για να δούμε...

Κοιτάζω τον τοίχο απέναντί μου και βλέπω μία κάρτα που κουβάλησα από την Αγγλία. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση όταν την είχα δει σε ένα stand του Πανεπιστημίου. Έχει ένα ψαράκι λοιπόν που πάει αντίθετα απ'το ρεύμα και γράφει: Only Dead Fish Go With The Flow... Το πιστεύω αυτό. Πάντοτε το πίστευα μέχρι που αυτός που έφτιαξε την κάρτα μου έδωσε και το μότο. Από τότε το κουβαλάω πάντα μαζί μου. Αυτό και άλλο ένα... Think pink and don't forget to smile!

Άντε, καλή αρχή!