Νυχτερινές διαδρομές

W: - Τι λές τελικά; Θα πάμε; Ο καιρός είναι περίεργος.

E: - Ξέρω 'γω; 'Οντως είναι περίεργος. Ίσως βρέξει...

W: - Ε, τότε ας πάρουμε και μία ομπρέλα μαζί. Είναι ταλαιπωρία λες; Μήπως να το αφήσουμε;
E: - Πάμε πάααααααααμε! (+hip hip hurraaaaaaay!+)

Εντάξει... ίσως έπρεπε να τα έχω αφήσει λίγο πίσω αυτά πιά, αλλά η ιδέα ήταν πολύ δελεαστική. Βόλτα το βραδάκυ στο Λυκαβητό με μουσική υπόκρουση από Placebo. Not bad... not bad... Εδώ τους παραδέχεται ο υπέρτατος Bowie, εγώ θα τους σνομπάρω; Άσε που δεν έχω ξαναπάει να κάτσω στα θρυλικά "βραχάκια" του Λυκαβητού όπου όλοι οι τζαμπατζήδες σκαρφαλώνουν γενιές και γενιές για να απολαύσουν τους διάφορους τραγουδοποιούς (μέσα στο συναυλιακό χώρο έχω πάει ντε... ;-) )

Η διαδρομή μέχρι εκεί είχε αρκετή πλάκα. Όλα ξεκίνησαν από τον ταξιτζή που με πήγε μέχρι την Ακαδημίας ο οποίος πρέπει να ήταν πολύ καλή και αγαθή ψυχή... NOT. Είχε μέσα μία κυριούλα από αυτές που δουλεύουν στα κέντρα των ραδιοταξί και την πήγαινε να κάνει τη βάρδιά της. Με το που κατεβαίνει η κυρία, γυρνάει και μου λέει "Ξέρεις ε; Είναι από αυτές που μας κλείνουν τα ραντεβού αλλά εγω της πήρα λεφτά. Και η μάνα μου να έμπαινε μέσα κοπελιά, θα πλήρωνε! Όχι παίζουμε!"

+Παύση με "μουσική" υπόκρουση ενός μπεγλεριού που η κάθε του "χάντρα" ήταν σαν μπαλάκι του πινγκ-πονγκ. Έεεεεετσι φαίνεται ο σωστός ο άντρας.+

"Δίκιο δεν έχω ρε κοπελιά; Φιλόπτωχο ταμείο είναι το ταξί;" Right... Τι να πεις; "Ακαδημίας και Ιπποκράτους πηγαίνω..." Ήταν το καλύτερο που μπορούσα να βρω για να αποφύγω περαιτέρω συζητήσεις. Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά ήταν και μεγαλόσωμος και δεν ήθελα να τον εκνευρίσω.

Φτάνω. Βρίσκω τη W. να με περιμένει και παίρνουμε ένα δεύτερο ταξί να μας ανεβάσει μέχρι το συναυλιακό χώρο. Δεν είμαστε για να σκαρφαλώνουμε σαν τα κατσίκια όλη αυτή την ανηφόρα... (φουφ... ίδρωσα και μόνο στη σκέψη). Υπολογίσαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο καθότι οι πρόποδες του Λυκαβητού είχαν κλειστεί με μία περίτεχνη κίτρινη κορδελίτσα και μπλε ανθρωπάκια φύλαγαν σκοπιά για να μην περνάνε τα αμάξια.

"Πάτε να δείτε το Χατζηγιάννη ε; Καλή διασκέδαση!" μας λέει όλο χαρά ο κυριούλης. "Κρίμα και μου είχε φανεί πιο συμπαθής από τον προηγούμενο...", σκέφτομαι και καταπνίγω την επιθυμία μου να φτύσω από αηδία.

Κοιτάμε προς τα πάνω... Πολύ ανηφόρα... Κούτσα κούτσα φτάσαμε βέβαια, με τον ιδρώτα να ρέει άφθονος στο μέτωπό μου. Όχι μη νομίζετε ότι έχει να κάνει με θέμα αντοχής. Απλά ήθελα να ψαρώσω τον κόσμο τριγύρω. Αντ'αυτού ψάρωσα εγώ σηκωνοντας το βλέμμα μου και ανακαλύπτωντας πως όλα τα λοφάκια γύρω από το συναυλιακό χώρο ήταν ασφυκτικά γεμάτα κόσμο. Πώς στο καλό σκαρφάλωσαν όλοι εκεί πάνω;;;;; Μιλάμε για κανονική αναρρίχηση, όχι αστεία. Μπράβο στα παιδιά δεν λέω, αλλά εγώ μάλλον δεν είμαι ακόμη έτοιμη για το συγκεκριμένο extreme sport. Συμβιβάστηκα λοιπόν με μία μπυρίτσα και τη θέα της Αθήνας από ψηλά, απολαμβάνοντας τη μουσική.

Χάρηκα δε ιδιαίτερα όταν είδα τον κόσμο να βγαίνει μετά το τέλος της συναυλίας και να μην είναι καλυμένα τα μούτρα τους με eye-liners και να έχουν βαμμένα μαύρα νυχάκια. Μη γελάτε. Όταν είχα δει τους Placebo στην Αγγλία (κανονικά, όχι σε βραχάκια) ήταν όλο το κοινό καρμπόν! Ίσως να μην έχει φτάσει το συγκεκριμένο trend ακόμα εδώ. Πάλι καλά...

Αφού ακούσαμε τη μουσικούλα μας, ήπιαμε τη μπυρίτσα μας, τα είπαμε, γελάσαμε, φάγαμε και καλαμποκάκι ψητό, αρχίσαμε την κάθοδο προς τον πολιτισμό και ακόμα μία κούρσα με ταξί για την επιστροφή στο σπίτι και στην αγκαλιά του Μορφέα. Όμορφες οι γειτονιές της Αθήνας τη νύχτα και ο "περίπατος" από το Λυκαβητό μέχρι τη Β.Σοφίας, χορταστικός.

Ευτυχώς που ο ταρίφας nο3 δεν μίλαγε καθόλου. Είχε βάλει και όμορφη μουσικούλα. Μιά χαρά... Λα λα λα...